ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

Ευρετήριο Άρθρου

 

 

Πετροπόλεμος

 

"Πετροπόλεμος". Παλαιότερα, όταν μάλωναν δυο παιδιά δυο γειτονιών πετούσαν πέτρες και χτυπιόντουσαν μεταξύ τους. Μαζί τους συντάσσονταν και όλα τα παιδιά που έμεναν στην ίδια την γειτονιά. Και τα παιδιά τότε ήταν πολλά. Σύρραξη δηλαδή, πόλεμος! Αργότερα αυτές οι συρράξεις έγιναν παιχνίδι, που το παίζαμε έξω από το χωριό. Πεδίο συρράξεων, κατά κύριο λόγο, υπήρξε ο λόφος κάτω από τα πευκάκια, που σχεδόν μόλις είχαν φυτευτεί. Κατασκευάζαμε από ξύλο ή από καδρόνι ομοιώματα όπλων και στο πάνω μέρος προσαρμόζαμε μια σφεντόνα, απ αυτές που όλοι μας είχαμε για να κυνηγάμε πουλιά.

Βάζαμε λοιπόν μία πέτρα στο πετσάκι της σφεντόνας, σημαδεύαμε, κι αμολούσαμε την πέτρα κι όποιον πάρει ο χάρος. Κεφάλια ανοιγμένα πολλά σε κάθε μάχη. Ευτυχώς δεν βγάλαμε ποτέ κανένα μάτι. Θυμάμαι την ομάδα μας στον πετροπόλεμο ακόμα. Και πού να την ξεχάσεις με τόσα και τέτοια πρωινά προσκλητήρια. Τα πρωινά, που είχαμε πετροπόλεμο, παρουσιαζόμασταν όλοι με τα όπλα κρεμασμένα στον ώμο, μπροστά στην σκάλα της εκκλησίας. Εκεί μας περίμενε ο Διοικητής μας, ο Γιώργος ο Δελιγκάς ο αδελφός του Κυπαρίσση, που ποτέ τότε, παρά την ιδιαιτερότητά του, δεν τον βλέπαμε σαν άρρωστο.

Ο Γιώργος λοιπόν ανεβασμένος στο πιο ψηλό σκαλί φώναζε τα ονόματα. Κανονικό προσκλητήριο, ενώ όλοι μας καθόμασταν προσοχή σαν στρατιώτες και περιμέναμε να ακούσουμε το όνομά μας για να φωνάξουμε "παρών".

Θυμάμαι ακόμα τα ονόματα των περισσότερων συμπολεμιστών μου. Ποιος όμως δεν τα θυμάται; Το προσκλητήριο ηχεί ακόμα στα αυτιά μας. Το θυμόμαστε κάθε τόσο και γελάμε:

-Τάκη Μπαντάκα, Τάκη Λεμονή, Τάκη Βλάχο, Τέφανο Τάγκο, Τάκη Μήτα, Γιάνν Μπαρούχα, Τανάσ Κονόμο, μπλώτη πιρίπολο ,άάάπ.

Κι ο στρατός μας αναχωρούσε για το βουνό. Εκεί, αν δεν βρίσκαμε έτοιμα πραγματικά ορύγματα και θέσεις μάχης απ τα εμφυλιοπολεμικά, που μόλις είχαν τελειώσει, κατασκευάζαμε καινούργια μόνοι μας, σκάβοντας και χωνόμασταν μέσα για να περιμένουμε τον εχθρό, που συνήθως δεν αργούσε να φανεί. Για γέλια δηλαδή!

Αυτά ήταν τα κύρια παιχνίδια μας τότε. Αλλά παίζαμε κι άλλα, όπως "μπίκια", "τσιλίκ", "κουτρουκλούδια", "μπαλόνια", σβούρες, κουϊνάκια, γκαζιές, μπίλιες, πλατιά γαϊδούρα και άλλα, για τα οποία ίσως μιλήσουμε μια άλλη φορά. 

 

Παπαοικονόμου Θανάσης