ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

Ευρετήριο Άρθρου

 

Ψιρούκια

Στα χρόνια των παπούδων σας, παιδιά δεν υπήρχε αυτή η ποικιλία των φαγητών και η χρήση του αλευριού ήταν καθημερινή, έτσι οι νοικοκυρές στην κουζίνα τους παρασκεύαζαν πολλά ειδη ζυμαριού, για το κυρίως πιάτο της οικογένειας. Θα μου πείτε υπήρχε και δεύτερο? Όχι, ένα και μοναδικό ήταν και αν ήταν και αυτό θα ήταν ευχής έργο.

Ψιρούκια
Σε ένα πιάτο τοποθετούσαν αλεύρι και από ψιλά έσταζαν με τα δάχτυλα τους που τα έβρεχαν, σταγόνες μέσα στο αλεύρι και όσο αλεύρι υγραίνονταν από το νερό, το 'επαιρναν με τα δάχτυλα και το έκαναν μπιλάκι, πολλά τέτοια μπιλάκια.

Τα έριχναν σε νερό που έβραζε μαζί με ξύδι και αλάτι όσο τα μπιλάκια έβραζαν φούσκωναν. Οταν τα κατέβαζαν από την φωτιά τα άφηναν λίγο να φουσκώσουν σκεπασμένα.

Οσοι είχαν το προνόμιο να έχουν τυρί ήταν τυχεροί αλλοιώς τα έτρωγαν σκέτα. Τα έβαζαν στην τσιανάκα και μόνον ο θόρυβος από τα κουτάλια ακούγονταν.

Όταν ο παπούς ο Παπαζάς τα νοσταλγούσε, φώναζε  <Αγγελική δε μαρή ,θυγατέρα ,φκιάσει ,ψιρούκια να φάμει του μισιμέρ>

<καλά πατέρα> κι τα' φκιανι, οταν η γράφουσα τα δοκίμασε δεν μπόρεσε να τα κατεβάσει.
Μπορεί σε σας να αρέσουν, επιχειρήστε το και καλή όρεξη.

Μαρία Λιναρούδη Παπαζά