ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

Ευρετήριο Άρθρου

 

 

ΜΑΡΤΗΣ

Όταν τέλειωνε ο Φεβρουάριος θεωρούσαμε, πως ο χειμώνας είχε πλέον τελειώσει. Ας υπήρχε η παροιμία, "Μάρτης γδάρτης και παλουκοκαύτης". Εμείς  την πρώτη Μαρτίου φορούσαμε πρωί-πρωί τον "Μάρτη". Ήταν μια παλιά συνήθεια, που διατηρήθηκε μέχρι τα χρόνια μας. Η μάνα ετοίμαζε ένα κορδονάκι από κλωστές διαφόρων χρωμάτων για το κάθε παιδί  και το πρωί της 1ης του Μάρτη  τους το φορούσε. Αυτό σήμαινε ότι το καλοκαίρι ήταν κοντά και η κλωστή θα μας βοηθούσε να μη μας μαυρίσει ο ήλιος. Το μαύρισμα τότε δεν ήταν της μόδας όπως τώρα και η νεολαία το απέφευγε. Από την μέρα, που φορούσαμε τον "Μάρτη", αυτοδίκαια θυμάμαι μπορούσαμε να φοράμε και τα κοντομάνικα πουκάμισα, λες και είχαμε κάνει σύμβαση με τον Μάρτιο, ότι θα μας έκανε καλό καιρό.
Την ίδια μέρα και ένα άλλο γεγονός μας υπενθύμιζε την έλευση της άνοιξης. Ο παπάς του χωριού  γυρνούσε από σπίτι σε σπίτι και έκανε έναν περίεργο αγιασμό στα σπίτια, που είχε σχέση με τον ερχομό της άνοιξης. Ίσως βέβαια ο αγιασμός να γίνονταν για να δοθεί δύναμη στα αφεντικά για να αντεπεξέλθουν στις κουραστικές δουλειές, που θα ακολουθούσαν. Θυμάμαι ότι πίσω από τον παπά-Δημήτρη, ακολουθούσε πάντα ο ανιψιός του ο Στέργιος Αντριάς (Ανδρέου), ο οποίος κρατούσε στα χέρια του μια ξύλινη βάση, πάνω στην οποία υπήρχε μια περιστρεφόμενη μηχανικά ξύλινη χελιδόνα. Γύρω από την χελιδόνα τυλίγονταν ένα σχοινί. Μόλις ο Στέργιος τραβούσε το σχοινί η χελιδόνα άρχιζε να περιστρέφεται  κι ο Στέργιος άρχιζε το τραγούδι:

Χελιδόνα πέρασε
από την μαύρη θάλασσα,
έκατσε και λάλησε
λεει λεει και λαλεί 
έξω ψύλλοι, έξω πουτκοί (ποντικοί)..

και δώστου να ξανατυλίγεται το σχοινί και να το τραβάει ξανά ο Στέργιος συνεχίζοντας το τραγούδι του. Στο τέλος βέβαια, πάντα ανταμείβονταν με καλό χαρτζιλίκι για τα όσα καλά έλεγε στο τραγούδι του για το σπίτι και τα αφεντικά.

Από τις ΄΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ΄΄ του Θανάση Στεφ. Παπαοικονόμου.