ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

Ευρετήριο Άρθρου

Ο γερο πλάτανος ... 


Αυτό που Θα μου μείνει έντονα χαραγμένο στο νου θα ειναι πάντα αυτή η δροσερή σκιά του γέρου πλάτανου στην κεντρική πλατεία του Αδάμ ... πιτσιρίκα ήμουνα όταν κάθε βράδυ καλοκαιριού το περνούσα κάτω απο αυτό το δυνατό δέντρο που μου έκανε τόοοοση εντύπωση ... δεν ήταν μόνο η επιβλητική του όψη , αυτές οι τεράστιες ρίζες θαρρείς θέλαν να σε πάρουν αγκαλιά και να κουρνιάσεις , τα μοναδικά τεράστια κλαδιά του που σκέπαζαν κάθε σύννεφο του καταγάλανου ουρανού , αλλά αυτή η αγαλλίαση και η ασφάλεια που ένιωθα μόλις καθόμουν παρέα του ... αυτό ήταν το δικό μας στέκι .. Οτι και αν κάναμε , όπου και αν πηγαίναμε , πάντα εκεί καταλήγαμε , λες και μας τράβαγε σαν μαγνήτης , λες και μας αποζητούσε και μεις ανταποκρινόμασταν χωρίς δευτερη σκέψη στο κάλεσμα του ... 

Εχω βράδια μαγικά να θύμαμαι σε αυτό τον γερό πλάτανο ... τι γλέντια , τι παιχνίδια , έρωτες , κλάμματα , χαρές , λύπες , τι χαμό που σπέρναν οι φωνές μας ...Τι ωραία που ήταν Θεε μου ! Τόση ξεγνοιασιά και ανεμελιά , πως να χωρέσει ο νούς ; Πως να ήξερα τότε ότι αυτά Θα ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου ; Υπερβολικό ; Και όμως όχι ...Και αν ήξερα , άραγε , τι θα άλλαζε ;; Τι θα μπορούσε να αλλάξει ; Τίποτα ... Πάλι τα ίδια ακριβώς θα έκανα ! Τρείς ολάκερους μήνες , 90 υπέροχα βράδια , κάθε βράδυ στην κεντρική πλατεία του χωριού , είχαμε στήσει την γιάφκα μας , η πιο φανερή που υπήρξε , μια συμμορία χωρίς φόβο με πάθος , έτοιμη να κατασπαράξει την ζωή , γεμάτη όνειρα και ελπίδες ! Κάθε φορά που κλείναν τα σχολεία , ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος επι γης , ήξερα ... ήξερα πως θα πέρναγα το καλοκαίρι μου στο χωριό μου και η ανυπομονησια μου ζεμάταγε τα σωθικά .. Ο πλάτανος με περίμενε και είχα τόσα να του πω , τόσα να του ψιθυρίσω ! Είχα σχέδια να καταστρώσω και χρειαζόμουν απεγνωσμένα συνεργό ! Ο πλάτανος καρτερούσε , μεγάλωνε μαζί μου και ρίζωνε ολοένα και περισσότερο , λες και ήθελε να είναι πιο δυνατός να μας αντέξει ... 


Και τι δεν είχε δει ο γερο πλάτανος ; Μαρτυρας σιωπηλός , υπομονετικός , εχέμυθος . 
Στην αγκαλιά του , κάτι ξημερώματα , ένιωσα για πρώτη φορά την καρδιά μου να σπαρταράει από ντροπή , τα μάτια μου είχαν μόλις αντικρύσει τα δικά του , τι ήταν τούτο πάλι ; Πεταλούδες χιλιάδες όρμησαν μέσα μου σε έναν άτακτο χορό , τι συναίσθημα και που να το εξομολογηθώ ; Στον πλάτανο ... εκείνος τα ήξερε πάντα όλα ! Μόνο εκείνος .{flike}

Όλγα Ραζή