ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

Ευρετήριο Άρθρου

 

 

"Η γιαγιά μου & ο παππούς μου"

Αφορμή στάθηκε μια απροσδόκητη συνομιλία με έναν παλιό καλό αγαπημένο φίλο και χωρίς να το θέλω , αρχισε ο νους να ταξιδεύει , έγινα πάλι δεκατεσσάρων , βρέθηκα ξανά εκεί , στην κεντρική πλατεία του Αδάμ , στο χωριό των παιδικών μου χρόνων , τότε που ο τόπος έσφιζε απο ζωή και τα σοκάκια γέμιζαν με κόσμο .
Τότε που αντηχούσαν οι φωνές μας απ' τα παιχνίδια και τα χαμόγελα έδιναν και έπαιρναν σε συνομωσία 
με τα πειράγματα και τις κλεφτές ματιές ... Τι ωραία χρόνια !!!! Τι υπέροχες αναμνήσεις !!! 

Θυμάμαι , 
κάθε Οκτώβρη όταν ανοίγαν τα σχολειά και 
κάθε κατεργάρης γύρναγε στον πάγκο του , μαζευομασταν στα διαλλείμματα να ανταλλάξουμε τα νέα του καλοκαιριού , 
τότε ήταν που έφτανε και η δική μου σειρά
να ξομολογηΘώ που "εξαφανίστηκα" για τρεις ολάκερους μήνες . Ούτε κινητά , ούτε ίντερνετ , ούτε facebook , τίποτα . 
"Στο Αδάμ... " έλεγα και μαζευόμουν καθώς ήξερα ήδη την επόμενη ερώτηση ... " και η Ευα που ήταν ; " λέγανε τα πειραχτήρια της παρέας !!! 
Το όνομα του χωριού μου εκτός απο σπάνιο , σπάνια το έβρισκα σε χάρτη του σχολειού μου και όταν αυτό συνέβαινε τα στήθια μου πλημμύριζαν απο περηφάνεια !!!! 

Τα χρόνια πέρασαν και στο χωριό μου , στο αγαπημένο μου χωριό έχω σχεδόν χρόνο να πατήσω . 

Σε αυτό έχω την γιαγιά μου και τον παππού μου ... την Παρασκευή μου και τον Αλέκο μου ... μεγάλοι πια σε ηλικία με όλα τα προβλήματα 
που τα τιμημένα γηρατεία μπορούν να φέρουν αλλά γεροί και αγαπημένοι ! Ακόμα μαζί στα 93 τους χρόνια ... πως είναι άραγε να περνάς μια ζωή με 
έναν μονο άνθρωπο , με εναν σύντροφο και στα καλά και στα άσχημα και στα πολλά και στα λίγα ;;; Δεν θυμάμαι ποτε να τους άκουσα να μαλώνουν ή 
να απαξιώνουν ο ένας τον άλλο , πάντα ήταν ενωμένοι , δύο σώματα , μια καρδιά , ένας χτύπος , μια καλοκουρδισμένη μελωδία ...ρυθμική ! 
Ισως αυτό να ειναι τελικά το μυστικό της επιτυχίας ;;; 

Δυο άνθρωποι βιοπαλαιστές , καπνοπαραγωγοί που δεν γνώρισαν ποτέ άλλο τόπο , που αγάπησαν το Αδάμ και τους ανθρώπους του όσο τίποτε άλλο . 
Περίεργο μου φαντάζει , να γενννιέσαι και να πεθαίνεις στον τόπο σου ... Να σε γεμίζει τόσο , ώστε να μην αποζητάς τις ομορφιές του κόσμου ...
Είναι λες και ο τόπος αυτός ειναι μαγεμένος , ο αέρας που αναπνέεις , ειναι αλλιώτικο το ηλιοβασίλεμα , η ανατολή
του ήλιου , όλα μοιάζουν καλώς βαλμένα , καλώς καμωμένα ... σχεδόν ποιητικά . 

Μου λείπει το χωριό μου και οι άνθρωποι του , μου λείπει αυτη η καθαρότητα ψυχής και η ανεμελιά στις γειτονιές του , η γλυκιά καλημέρα του γείτονα 
και η μυρωδιά του ξύλου που σιγοκαίει στις ξυλοσομπες , μου λείπουν οι αυλές με τα γεμάτα χρώματα λουλουδια , οι βόλτες ως το γήπεδο , η πλατεία με τον γέρο πια πλάτανο , μου λείπει , πολύ μου λείπει το χωριό μου !{flike}

 

Όλγα Ραζή