ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

Ευρετήριο Άρθρου

 

Εικόνες ζωντανές γεμάτες χρώματα από τη δεκαετία του 90

Ημουν τυχερή απο μικρή ... Είχα το πιο όμορφο χωριό του κόσμου όλου ... 

Αναμνήσεις ;;;  Χιλιάδες !!!

Εικόνες ζωντανές , γεμάτες χρώματα , μυρωδιές , γεύσεις , συγκινήσεις , μέσα στην ξεγνοιασιά και την ανεμελιά , οπως θα έπρεπε να είναι άλλωστε για καθε παιδάκι στα πιο τρυφερά του χρόνια ...

Για μένα το Αδάμ , είναι πολλά παραπάνω απο ένα χωριό , είναι εγώ .. Οτι είμαι σήμερα . Τι να πρωτοΘυμηθώ !!! Τα καλοκαίρια στην πλατεία που εσφιζε απο ζωή , την γεμάτη κόσμο ταβέρνα που είχε τότε ο Σιδεράς , την καφετέρια με τα παιχνίδια και τις πιο λαχταριστές μπάλες παγωτό , το γήπεδο που μαζευομασταν και πειράζαμε τους "αθληταράδες" μας που έκαναν προπόνηση , τον ραδιοφωνικό σταθμό που άφησε εποχή , τα πρώτα σκιρτηματα , τα ατελειωτα βράδια στην παιδική χαρά της εκκλησίας , την μάνα μου να φωνάζει να γυρίσω , την γιαγιά και τον παππού στην εκκλησία να συγυριζουν , το παρατημένο σχολείο που όμως είχε μια μαγεία μοναδική παρα τα καλά κλειστά του παράΘυρα του , αν κοιταζες προσεκτικά μέσα απο αυτά μπορούσες να διακρίνεις ζωγραφιές , κατορθώματα μπομπιρων , παρακαταΘήκη του σχολειού , παρέα του ...

Νόμιζες θα χτυπήσει το κουδουνι και θα ξεχυΘούν τα παιδιά στο προαύλιο για διάλλειμμα ! Εκεί μας μάζευε η Βάσω και μας έκανε ασκήσεις γυμναστικής με ότι μπορούσες να φανταστείς , απο πέτρες , κλαδια , μπάλες μέχρι  το γεμάτο σκουριά μονοζυγο που δεσποζε στην μέση , μόνο του και αυτό ...

Και αργότερα , σαν τελειωνε η αθλοπαιδεία , κάναμε εξόρμηση στην Αγία Παρασκευή , τι βλογυμένος τόπος ! Ανάβαμε τα καντηλάκια και αράζαμε στα μισοτσακισμένα παγκάκια , λέγαμε ιστορίες και απολαμβάναμε την δροσιά ! Το απογευματάκι σειρά ειχε ο σταΘμός , εκεί έκανα και την πρώτη μου ραδιοφωνική εκπομπή , το θυμάμαι σαν τώρα όταν πρωτομπήκα στο κτίριο , είχε μια επιβλητική πόρτα που έκανε την φαντασία μου να οργιάζει , ο χώρος μέσα μυριζε εντονη κλεισούρα , φτωχικά  διαμορφωμένος αλλά πλούσιος σε συναισθημάτα .. Δισκοι παντού , αφίσες της εποχής και μουσική στην διαπασών ...

Μετά το πρόγραμμα είχε γήπεδο , για να δούμε την προπονηση των παιδιών , να ενισχύσουμε την ομάδα και αργότερα δίναμε ραντεβού στην εκκλησία , στο στέκι μας , εκεί στα σκοτάδια , φτιαχναμε τον κόσμο μας , κάναμε ονειρα ... Οταν δε τύχαινε να καταφέρουμε να ανοίξουμε και τον σταΘμό , τότε κάναμε πάρτυ κανονικό !!!

Ο Νίκος ( να είναι καλά εκεί ψηλά ) , ο Κώστας , η Βάσω , ήταν η δική μου συμμορία ...  Και είναι ακόμα και σήμερα , μόνο που η παρέα εμπλουτίστηκε απο την ισοπεδωτική παρουσία του ψηλού ! Σιγουρα χρόνια περασαν πολλά μα μοιάζει σαν τίποτα να μην αγγίζει το χωριό αυτό , αγιος τόπος ! Κάθε φορά η ανυπομονησία μέχρι να φτάσω είναι η ίδια , το ιδιο καρδιοχτύπι οπως τότε , σαν να μην περασε μια μέρα ... Το ιδιο κλάμα και η ιδια θλίψη σαν ερχεται η ωρα να το αποχωριστώ ...

Τι και αν τώρα σκορπισαμε και ο καΘένας τράβηξε το δρόμο του , μας ενώνει πάντα ενας Αδάμ που ξέμεινε κάπου στα ψηλά να ψάχνει την Ευα του ....

Όλγα Ραζή