ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

Ευρετήριο Άρθρου

 

 

Τα “μουστουλούκια”



Τα "μουστουλούκια" είναι μια λέξη εντελώς άγνωστη σήμερα στα παιδιά του χωριού. Δεν ξέρω την προέλευσή της, μα ξέρω τι σήμαινε. Όταν μαθαίναμε κάποια ευχάριστη είδηση, που αφορούσε κάποια οικογένεια στο χωριό, π.χ. γύρισε ο γιος με άδεια ή απολυτήριο από το στρατό, ο πρώτος, που τον έβλεπε έτρεχε με τα κόσια, να μεταφέρει την είδηση στην οικογένειά του. Να τους το πει πρώτος, γιατί έτσι θα ανταμείβονταν, με χαρτζιλίκι. Θα έπαιρνε τα "μουστουλούκια", όπως λέγαμε. "Μουστουλούκια" έπαιρνε κι όποιος έφερνε πρώτος σε ένα σπίτι το νέο της γέννησης κάποιου παιδιού, καθώς κι εκείνος  που πρώτος έφερνε στο σπίτι το όνομα ενός παιδιού, που βαφτίζονταν στην εκκλησία. Ήταν βλέπεις συνήθεια τα χρόνια εκείνα ο πατέρας ενός παιδιού, που βαφτίζονταν, να μην παρευρίσκεται στην εκκλησία, αλλά να περιμένει στο σπίτι, για να του πάνε τα παιδιά τα "μουστουλούκια" για το όνομα και να δώσει χαρτζιλίκι σε όλα τα παιδιά δείχνοντας έτσι την μεγάλη του χαρά, για το όνομα, που είχε δοθεί στο παιδί του. Φυσικά όποιος έφθανε πρώτος στον πατέρα έπαιρνε και τα "μουστουλούκια", την μερίδα δηλαδή του λέοντος στο χαρτζιλίκι.

Οι συγγενείς, το πρωί της Κυριακής, πήγαιναν το παιδί στην εκκλησία, μετά την λειτουργία. Ο καντηλανάφτης είχε ήδη έτοιμο το ζεστό νερό για την κολυμπήθρα. Ο παπάς περίμενε τους συγγενείς και τον νουνό στον  νάρθηκα κι εκεί μπροστά στέκονταν απέναντι από τον νουνό και το παιδί κι άρχιζε το μυστήριο. Αφού ο νουνός έλεγε το πιστεύω κι αφού απαντούσε άλλοτε αρνητικά κι άλλοτε θετικά στις ερωτήσεις, που του έκανε ο παπάς, σύμφωνα με το τελετουργικό, όπως:
-Αποτάξωμεν τον Σατανά;
-Αποταξάμενος.
τα παιδιά αγωνιούσαν γύρω περιμένοντας να ακούσουν το όνομα, για να τρέξουν να πάνε πρώτα στο σπίτι, για να πάρουν τα μουστουλούκια.

Θυμάμαι ότι  κάποια παιδιά έπαιζαν συνεννοημένα το παιχνίδι. Ο ένας δηλαδή στέκονταν εκεί που γίνονταν η βάπτιση, για να ακούσει το όνομα και να το φωνάξει στον άλλον, που περίμενε έξω από την εκκλησία, ώστε τρέχοντας μετά να προλάβει να φθάσει πρώτος στον πατέρα και να πάρει τα "μουστουλούκια". Άλλοι πάλι πιτσιρικάδες στέκονταν ακόμα  πιο μακριά, γιατί  είχαν μάθει εκ των προτέρων από τον νουνό το όνομα και περίμεναν να δοθεί το σύνθημα για να τρέξουν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που στο σπίτι έφθανε λάθος όνομα και γίνονταν παρεξηγήσεις, είτε γιατί κάποιο από τα ενδιάμεσα τα παιδιά άκουσε λάθος, είτε γιατί  ο νουνός άλλαξε το όνομα τελευταία στιγμή, ψημένος από κάποιους συγγενείς.

Θυμάμαι μια βάφτιση, που η νουνά ήταν λίγο περασμένης ηλικίας και δεν άκουγε και καλά. Στημένη λοιπόν απέναντι από τον παπά, τον κοιτούσε στο στόμα για να ξεχωρίζει αυτά, που  την ρωτούσε, κι αμέσως μετά γυρνούσε στους δικούς της για να της πουν τι να απαντήσει. Δεν ήξερε η φουκαριάρα να διαβάζει καν. Όταν λοιπόν ο παπάς της ρώτησε:
-Αποτάξομεν το Σατανά;
κάτι σάν να κατάλαβε παρακολουθώντας τον στα χείλια, και με θάρρος, χωρίς να συμβουλευθεί καν την κόρη της απάντησε:
-Έμ,...Ας του πιτάξουμε κι στα Σανά!..
Το γέλιο βέβαια που ακολούθησε δεν περιγράφεται.

Σημείωση:  1η. Με τα κόσια= Τροχάδην. Τα πόδια να χτυπάνε στον κώλο. 2η. Μουστουλούκια= Χαρμόσυνη είδηση για μια οικογένεια που έδινε χαρτζιλίκι σ αυτόν που την έφερνε .

Από τις ‘’ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ’’ του Θανάση Στεφ. Παπαοικονόμου