ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

diaxirisi_bozatzidis_adamiotes

diaxirisi_bozatzidis_adamiotes

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:53

Επίλογος

Όλες αυτές τις μνήμες μου από τα παιδικά μου χρόνια, πολλές φορές τις διηγήθηκα σε φίλους, που όλοι πάντα με προέτρεπαν να τις γράψω σε ένα χαρτί  για να μείνουν για τα παιδιά μου και για τα παιδιά του χωριού. Κι αυτό έκανα. Αφιέρωσα πολλές ώρες μου για να τα συγκεντρώσω και να τα δώσω λίγο ευπαρουσίαστα στο χαρτί. Οι ατέλειες ας μου συχωρεθούν. Δεν διεκδικώ τίτλους ούτε το αλάθητο. Ήθελα μόνο σ αυτά, που θα γράψω να αποτυπώνεται ο τρόπος ζωής των παλιότερων χωριανών μας και το δέσιμο και η φιλία, που είχαν όλοι μεταξύ τους. Όλες οι ιστορίες και τα ευτράπελα, που στολίζουν το κείμενο αυτό είναι γεγονότα και οι περισσότεροι χωριανοί κάποιας ηλικίας, τα γνωρίζουν τα περισσότερα.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:53

Το Γυμνάσιο

Το καλοκαίρι του 1958, που τελείωσα το σχολείο, δεν βόσκησα γελάδες. Για ένα–δύο μήνες θυμάμαι, έρχονταν στο σπίτι μας ο καλός δάσκαλος Βασίλης  Ηλιάδης κι εκεί πάνω στο ανώι μας, μας έκανε μαθήματα, προετοιμάζοντάς μας για τις εισαγωγικές εξετάσεις του Γυμνασίου. Για να μπεις στο γυμνάσιο τότε, που δεν ήταν υποχρεωτικό, έπρεπε να δώσεις εξετάσεις και να κριθείς ικανός. Γι αυτό το σκοπό λοιπόν, προετοιμαζόμασταν εκείνο το καλοκαίρι τρία παιδιά. Ο Γαρέφης Δελιγκάς, ο Τάκης Παπουτσής και εγώ. Με τα μαθήματα, που μας έκανε ο δάσκαλος πραγματικά μας ξεθέωσε.Όμως η αλήθεια είναι, οτι τελικά μας βοήθησε πολύ και καταφέραμε και περάσαμε με επιτυχία και οι τρεις μας τις εξετάσεις. Κι αυτό δεν το ξεχάσαμε ποτέ.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:52

Ο Τσέκος

Ένας αδαμιώτης, που επί χρόνια πολλά διασκέδασε με τα λεγόμενά του και τα καμώματά του, που με αυτά δημιούργησε έναν δικό του, έναν ξεχωριστό τύπο, ήταν ο "Τσέκος". Αυτό ήταν το παρατσούκλι του και λίγοι γνωρίζουν, πως το πραγματικό του όνομα ήταν Άγγελος Ανδριανούδης. Φτωχός, πάμφτωχος θα έλεγα από τα παιδικά του χρόνια, αλλά πολύ ζωηρός και νταής. Ενάμισι μέτρο άνθρωπος μα καπετάνιος. Μικρός, ορφανός όπως ήταν, τον είχε συμμαζέψει ο παππούς μου ο Γιώργης και δούλευε για κείνον σαν παραγιός. Δούλευε στα χωράφια, έβοσκε τα πρόβατα της οικογένειας και έκανε ότι άλλο του έλεγαν, γι αυτό κι όταν ακόμα μεγάλωσε και έκανε οικογένεια, δεν παρέλειπε συχνά πυκνά να μας επισκέπτεται. Εμείς τότε ήμασταν μικρά παιδιά. Ξαφνικά, και κυρίως νυχτερινές ώρες, άνοιγε η πόρτα κι έμπαινε μέσα, απρόσκλητος επισκέπτης, σαν να ήταν του σπιτιού.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:52

Ο γάμος

Σημαντικό γεγονός για μια οικογένεια να βαφτίζει ένα μωρό. Μα ακόμα πιο σημαντικό γεγονός ο γάμος κάποιου παιδιού της οικογένειας. Γι αυτό φυσικά στους γάμους γίνονταν τα μεγαλύτερα γλέντια. Κι ακόμα περισσότερο όταν επρόκειτο για μοναχοπαίδια.

Όταν ορίζονταν πλέον η ημερομηνία, άρχιζαν και οι προετοιμασίες. Αγγελίες σε εφημερίδες δεν γίνονταν τότε. Προσκλητήρια δεν τυπώνονταν. Όλη την τελευταία εβδομάδα πριν τον γάμο, μέχρι και το απόγευμα του Σαββάτου, της παραμονής δηλαδή του γάμου, κάποια παιδιά από το σόι της νύφης γύριζαν το "κουρντίρ" της νύφης, ενώ άλλα παιδιά από το σόι του  γαμπρού, γύριζαν το "κουρντίρ" του γαμπρού. Το κάθε γκρουπ δηλαδή, κρατούσε ένα μικρό πήλινο σταμνάκι με μια μικρή προεξοχή μπροστά, σαν αυτήν που έχουν τα ποτιστήρια και γυρνούσαν στο χωριό από σπίτι σε σπίτι.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:52

Τα "μουστουλούκια"

Τα "μουστουλούκια" είναι μια λέξη εντελώς άγνωστη σήμερα στα παιδιά του χωριού. Δεν ξέρω την προέλευσή της, μα ξέρω τι σήμαινε. Όταν μαθαίναμε κάποια ευχάριστη είδηση, που αφορούσε κάποια οικογένεια στο χωριό, π.χ. γύρισε ο γιος με άδεια ή απολυτήριο από το στρατό, ο πρώτος, που τον έβλεπε έτρεχε με τα κόσια[1], να μεταφέρει την είδηση στην οικογένειά του. Να τους το πει πρώτος, γιατί έτσι θα ανταμείβονταν, με χαρτζιλίκι. Θα έπαιρνε τα "μουστουλούκια", όπως λέγαμε. "Μουστουλούκια" έπαιρνε κι όποιος έφερνε πρώτος σε ένα σπίτι το νέο της γέννησης κάποιου παιδιού, καθώς κι εκείνος  που πρώτος έφερνε στο σπίτι το όνομα ενός παιδιού, που βαφτίζονταν στην εκκλησία.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:51

Πρωτομαγιά

Η άνοιξη είχε μπει με καλπασμό. Τα δένδρα είχαν ανθίσει κι ήταν πλέον όλα καταπράσινα. Ο κάμπος, ένας κάμπος με αρκετή υγρασία, λόγω της προϋπάρξεως στο χώρο βάλτου, ήταν σκεπασμένος από ένα πανέμορφο πραγματικά χαλί, από άσπρα, κόκκινα, μπλε και κίτρινα λουλούδια, που μοσχοβολούσε κυριολεκτικά. Είχαμε ήδη πετάξει από καιρό τα χονδρά χειμωνιάτικα ρούχα και κυκλοφορούσαμε καθημερινά σχεδόν με τα κοντομάνικα.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:49

Σινεμά

Κάπου-κάπου, από μια εποχή και μετά, είχαμε θυμάμαι την τύχη να βλέπουμε στο χωριό και σινεμά. Στην αρχή έρχονταν κάποια κρατικά συνεργεία από κάποια γεωργική υπηρεσία και πρόβαλε κάποιες ταινίες, που είχαν σχέση με καλλιέργειες. Φαίνεται πως θα ήταν κάποια κρατικά προγράμματα, που είχαν σκοπό, να ενημερώσουν τους αγρότες για κάποιους νέους τρόπους καλλιέργειας. Από το πρωί έβγαιναν σε διάφορα σημεία του χωριού πινακίδες, που ενημέρωναν για την έλευση του συνεργείου. Στις πινακίδες αναγράφονταν και το έργο που θα παιζόταν μαζί με την εκπαιδευτική ταινία. "Οι ουρανοί είναι δικοί μας", με την Αντιγόνη Βαλάκου και τον Αλέκο Αλεξανδράκη στα νιάτα τους. Θα το είδαμε πάνω από δέκα φορές το ίδιο έργο. Φυσικά ούτε ρεύμα ηλεκτρικό, ούτε και αίθουσα κατάλληλη υπήρχε.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:48

Η βάλτα

Το μεγαλύτερο μέρος της λεκάνης που περιλαμβάνεται ανάμεσα στο δρόμο από Αδάμ προς Καλαμωτού και από Αδάμ προς την τοποθεσία "Μπράβας"  και  μέχρι τον "Βαζμούρα", ποτάμι, που κατέβαζε τα νερά των βουνών των Δουμπιών και της Γαλάτιστας, ήταν καλυμμένο  τα παλιά χρόνια από τα νερά ενός τεράστιου έλους. Αυτή ήταν η "Βάλτα" του Αδάμ. Τα όριά της σε άλλα σημεία έβγαιναν πιο έξω κι αλλού τραβιόντουσαν προς το εσωτερικό της. Τα νερά της προέρχονταν από τις βροχές κι από τα διάφορα ποταμάκια που κατέβαζαν τα νερά από τα βουνά της γύρω περιοχής.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:48

Ο τσομπανάκος

Το καλοκαίρι, που τέλειωσα την πέμπτη τάξη του σχολείου, με περίμενε μια οδυνηρή έκπληξη. Ο βαθμός μου στο ενδεικτικό δεν θεωρήθηκε ικανοποιητικός από τον πατέρα μου και αποφάσισε να με τιμωρήσει. Μου είπε λοιπόν ότι αφού  τα γράμματα δεν με ενδιέφεραν, είχε μια άλλη δουλειά για μένα. Θα γινόμουνα τσοπάνος. Απελπίστηκα! Τι μπορούσα να κάνω όμως; Την άλλη μέρα το πρωί, με ξύπνησε αρκετά νωρίς και μου παρέδωσε έναν τρουβά με τα φαγητά για την μέρα μου και μου είπε:

-Οι γελάδις είνι στου αχούρ πίσου. Πάρτις κι σιακάτ να τς βόσκς.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:47

Ο θέρος

Όταν τελείωναν οι γιορτές του Πάσχα, δεν ξέρω αν στενοχωριόμασταν περισσότερο εμείς τα παιδιά, που θα άρχιζαν τα σχολεία ή οι μεγάλοι που θα άρχιζαν πλέον οι καλοκαιρινές δουλειές του καπνού και του θέρου. Για τις δυσκολίες του καπνού τα βάσανα και τα ξενύχτια τα είπαμε. Δεν θα ξεχάσω όμως, πως μόλις πατούσαμε τα δώδεκα χρόνια κατά μέσο όρο, μας θεωρούσαν ήδη έτοιμους εργάτες για τις αγροτικές δουλειές. Κουβαλούσαμε το νερό για να ποτιστούν οι χασλαμάδες, ξεβοτανίζαμε, σκαλίζαμε τα καπνά, συμμετείχαμε πλήρως στο μάζεμα, μπούρλιασμα και όλες τις υπόλοιπες δουλειές του καπνού, όπως να απλώσουμε τα πρωινά τις λιάστρες ή να τις μαζέψουμε το βραδάκι  κι όταν ο καιρός το πήγαινε για βροχή. Θυμάμαι πώς τρέχαμε, απ όπου κι αν βρισκόμασταν να προλάβουμε να βοηθήσουμε να μαζευτούν οι λιάστρες, με το που παίρναμε χαμπάρι ότι υπήρχε κίνδυνος βροχής. Θυμάμαι την γειτόνισσά μας την θεια Κατερίνη την Πλιάκενα που μια φορά έκανε μια πρόβλεψη  ότι θα βρέξει:

Σελίδα 1 από 6