ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:51

Πρωτομαγιά

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η άνοιξη είχε μπει με καλπασμό. Τα δένδρα είχαν ανθίσει κι ήταν πλέον όλα καταπράσινα. Ο κάμπος, ένας κάμπος με αρκετή υγρασία, λόγω της προϋπάρξεως στο χώρο βάλτου, ήταν σκεπασμένος από ένα πανέμορφο πραγματικά χαλί, από άσπρα, κόκκινα, μπλε και κίτρινα λουλούδια, που μοσχοβολούσε κυριολεκτικά. Είχαμε ήδη πετάξει από καιρό τα χονδρά χειμωνιάτικα ρούχα και κυκλοφορούσαμε καθημερινά σχεδόν με τα κοντομάνικα.

 

Ο Μάης έχει τις χαρές κι ο Απρίλης τα λουλούδια, λεει ο λαός. Μα όσο προχωρούσε ο Απρίλης τόσο η φύση οργίαζε με την ομορφιά της. Κι όπου νάναι έφθανε πρωτομαγιά. Οι δασκάλες του σχολείου από μέρες μας προϊδέαζαν για την εκδρομή που θα μας πήγαιναν. Κι όταν έρχονταν η παραμονή, παίρνονταν η τελική απόφαση και μας ανακοινώνονταν. Θα πηγαίναμε, πού αλλού; Στα "Λιμάν τα τσαίρια". Από βραδύς οι μάνες μας, μας ετοίμαζαν για την επόμενη και πρωί-πρωί ο καθένας μας με το δίχτυ του στον ώμο και την μπάλα στα χέρια ξεκινούσαμε για το σχολειό. Τα φαγητά που περιείχε το δίχτυ, συνήθως ήταν βραστά αυγά, κεφτεδάκια τηγανιτά, ψωμί, τυρί, άντε και καμιά κονσέρβα με ψάρια για κάποιους πιο πλούσιους. Όσο κι αν το ζητούσα, δεν θυμάμαι ποτέ, σε καμιά εκδρομή να μου βάλανε στο δίχτυ κονσέρβα ψαριού και μου έμενε στα μάτια όταν έβλεπα κάποιους άλλους να τις τρώνε.

Στο σχολείο οι δασκάλες μας έβαζαν στην σειρά όλα τα παιδιά και βγαίναμε στο δρόμο προς τα τσαίρια. Την γραμμή μας την διατηρούσαμε καθ όλη τη διαδρομή κι ενώ σαν νεοσύλλεκτα φανταράκια τραγουδούσαμε:

 

Πρωτομαγιά τα λούλουδα γιορτάζουν

και τα πουλιά τα ταίρια τους φωνάζουν

τραγουδούν το Μάη -Μάη γύρω στα κλαδιά

τραγουδούν το Μάη-Μάη κορίτσια και παιδιά

ταρίρα-ταρίρα καλοκαίρι και χαρά.......

και δώστου το ποτάμι να προχωρά με φωνές και τραγούδια μέχρι τον τόπο του τελικού προορισμού.

Κι όταν πια φτάναμε εκεί, στρατοπεδεύαμε. Στήναμε εστίες από πέτρες και το γήπεδο ήταν έτοιμο. Γήπεδο με χόρτο πια, κι όχι ξερό. Εκεί όλη μέρα δίναμε αγώνες ακατάπαυστα. Μόλις τελείωνε ο ένας άρχιζε άλλος με λίγο διαφορετική σύνθεση των ομάδων. Οι περισσότεροι όμως από μάς, όπως ο Παπουτσής ο Τάκης, ο Μαρίνος ο Γκιζέλης, ο Τάκης ο Βλάχος, ο Θανάσης ο Φιγκιώρης, ο Αργύρης ο Σκαρλάτος, ο Μιχάλης ο Χαρίσης, κι εγώ, συμμετείχαμε σε ομάδα πάντα, με οποιαδήποτε σύνθεση. Ήμασταν βλέπεις από κείνους που ποτέ δεν χόρταιναν την μπάλα. Ξεθέωμα δηλαδή όλη μέρα. Τα κορίτσια είχαν τα δικά τους παιχνίδια. Να μαζέψουν λουλούδια, να κάνουν γιρλάντες και στεφάνια κι άντε να παίξουν και λίγο βόλεϊ.

Κι όταν η μέρα τέλειωνε, δεν θέλαμε να γυρίσουμε στο χωριό. Την εκδρομή αυτή ποτέ δεν την χορταίναμε. Το βράδυ, σαν γυρνούσαμε κατάκοποι στα σπίτια, ήδη ήμασταν κατακόκκινοι από τον ήλιο κι ας είχαμε όλοι τον " Μάρτη" φορεμένο στα χέρια για να μην μας πιάνει ο ήλιος.

Μια πρωτομαγιά θυμάμαι την περάσαμε στην Αγία Παρασκευή, μαζί με ένα τμήμα φοιτητών του Α.Π.Θεσσαλονίκης, που ήρθαν εκείνη την μέρα στο χωριό μας με εκδρομικά λεωφορεία. Στο μυαλό μου, όσο ήμουν μικρός, τριγυρνούσαν πάντα τα ωραία σάντουιτς, που μας πρόσφεραν οι φοιτητές την μέρα εκείνη και τα αναψυκτικά, που δεν τα είχαμε ξαναπιεί.Όλη την μέρα μείναμε μαζί τους και διασκεδάζαμε με όσα κάνανε.Πιο πολύ από όλα όμως, άρεσε σε όλα τα παιδιά το τελευταίο νούμερο, που μας έκαναν οι φοιτητές. Λίγο πριν φύγουν, έβγαλαν και άπλωσαν ένα τεράστιο χρωματιστό αερόστατο, το οποίο μετά από λίγο το σήκωσαν στον ουρανό, κάνοντάς μας να παραληρούμε από την χαρά μας με ότι βλέπαμε. Μετά μπήκαν στα λεωφορεία τους και μας χαιρέτησαν, φεύγοντας για την πόλη.

Αργότερα, όταν μεγαλώσαμε λιγάκι οι περισσότεροι συνεχίσαμε και στο Γυμνάσιο. Οι καθηγητές μας πήγαιναν εκδρομή με το σχολείο για πρωτομαγιά στα πλατανάκια ή στα πευκάκια. Κι όταν δεν μας πήγαιναν τότε οργανωνόμασταν σε παρέες, παίρναμε μαζί μας τρόφιμα ή βάζαμε και ρεφενέ και αγοράζαμε για να ψήσουμε κατσίκι και πηγαίναμε στο Μεσόκωμο, στην Καλαμωτού, όπου συνήθως δίναμε και ποδοσφαιρικούς αγώνες. Άλλοτε πάλι, σκαρφαλώναμε σε κάρα και πηγαίναμε "στον Αϊ Πόστολο" στα Δουμπιά, έτσι λέγαμε το ξωκλήσι των Αγίων Απόστόλων, δίπλα στην πηγή με το ξινό νερό. Εκεί παίζαμε, γυρνούσαμε, γαμπρίζαμε, ψήναμε κατσίκια και μέναμε μέχρι το βράδυ, οπότε σκαρφαλώναμε ξανά σε όποιο κάρο μας χωρούσε και γυρνούσαμε αργά στο χωριό, με τραγούδια και χαρές.

 

Χρόνια φτωχά, μα γεμάτα χαρές και ευτυχία. Οι άνθρωποι τότε ήταν πιο άνθρωποι. Ο καθένας γνωρίζονταν κι είχε καλές σχέσεις με όλους τους χωριανούς. Τις γιορτές, τα γλέντια, τα πανηγύρια, τις χαρές μα και τις λύπες τα περνούσαν όλοι μαζί. Σήμερα, στις πόλεις ειδικά, δεν σε  νοιάζει ποιος κάθεται δίπλα σου. Αλλά και στα χωριά οι δεσμοί δεν είναι πια τόσο ισχυροί, όπως τα χρόνια εκείνα. Πολλές φορές αναρωτιέμαι, πώς και γιατί γίναμε έτσι;

Διαβάστηκε 2127 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:56

Τελευταία άρθρα από τον/την diaxirisi_bozatzidis_adamiotes

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Σινεμά Τα "μουστουλούκια" »
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια