ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:45

Το σχολείο

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το 1955 είναι η πρώτη χρονιά, που θυμάμαι τον εαυτό μου στο σχολείο. Το σχολείο τότε ήταν κανονικό σχολείο με πολλά παιδιά. Ήταν τριθέσιο και οι αίθουσες ήταν πάντα φίσκα από παιδιά. Οι δάσκαλοί μας θυμάμαι ήταν ο Ναπολέων ο Παπασταύρου, η Αγγελική Μωραϊτου και η Ιωάννα Απαλλοδήμα, που αργότερα παντρεύτηκε τον χωριανό μας τον Βασίλη τον Ζωγράφο, φοιτητή της Ιατρικής τότε. Μετέπειτα στα παιδιά δίδαξαν και οι πολύ καλοί και αγαπητοί δάσκαλοί μας Βασίλης Ηλιάδης και Σοφοκλής Μωραϊτης και Κώστας Γκατζιώλης.

Σε κάθε αίθουσα γίνονταν μαθήματα από τους δασκάλους σε παιδιά δύο τάξεων. Η πρώτη μαζί με την δευτέρα, η τρίτη με την τετάρτη και η πέμπτη με την έκτη. Έτσι τα μικρότερα παιδιά παρακολουθούσαν και τα μαθήματα της μεγαλύτερης τάξης και τα μεγαλύτερα είχαν την ευκαιρία να κάνουν επανάληψη στα μαθήματα της προηγούμενης τάξης.

 

Οι αίθουσες ήταν τεράστιες και ψηλοτάβανες και τον χειμώνα στην κάθε μια έκαιγε μία τεράστια ξυλόσομπα, που την μπουκώναμε με ξύλα για να ζεσταθούμε. Κάθε πρωί, μόλις φθινοπώριαζε όλα τα παιδιά κουβαλούσαμε στο σχολείο από ένα ξύλο που παίρναμε από το σπίτι μας. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η κοινότητα δεν φρόντιζε με την ξύλευση, να πάνε στο σχολείο κάποια φορτώματα[1] ξύλων, να τα κόψουν κάποιοι μεγάλοι για να ζεσταίνονται τα παιδιά, παρά έπρεπε να τα κουβαλάνε και να τα κόβουν τα παιδιά του σχολείου. Κάθε πρωί, σχεδόν νύκτα ακόμα, ένα παιδί από κάθε τάξη δηλαδή δυο από κάθε αίθουσα, έρχονταν στο σχολείο και αναλάμβαναν υπηρεσία. Ήταν οι "επιστάτες". Καθάριζαν την τάξη τακτοποιούσαν έδρα και θρανία, τις χειμωνιάτικες δε μέρες κουβαλούσαν και σουσούρα από τα σπίτια τους για να μπορέσουν να ανάψουν τις ξυλόσομπες. Ύστερα ο μεγαλύτερος από τους "επιστάτες" κτυπούσε το καμπανάκι του σχολείου για να ειδοποιηθούν τα παιδιά στο χωριό ότι η ώρα πλησίαζε.

Ήταν ένα καμπανάκι αρκετά μεγάλο το οποίο ήταν κρεμασμένο, αριστερά από την  επίσημη είσοδο του σχολείου, που ήταν αυτή που έβλεπε προς τα κάτω προς στο χωριό. Αυτή η είσοδος ήταν μόνο για τους δασκάλους και για τους εκάστοτε "επιστάτες". Με το χτύπημα της καμπάνας οι δρόμοι του χωριού γέμιζαν από παιδιά που πήγαιναν για το σχολείο. Στις 8:00 άρχιζαν τα μαθήματα. Οι αίθουσες ήταν ήδη έτοιμες από τους επιστάτες για να υποδεχτούν τους μαθητές. Οι επιστάτες έδιναν λόγο στους δασκάλους για ότι έπρεπε να κάνουν και δεν το έκαναν.

Δεν ξέρω γιατί, μα οι δάσκαλοι ήταν πολύ αυστηροί στα παιδιά τα χρόνια εκείνα. Στην έδρα του δασκάλου, δίπλα στα βιβλία, τους χάρακες και τούς χάρτες, σε περίοπτη πάντα θέση, βρίσκονταν σε ετοιμότητα η "βίτσα". Μια βέργα καμωμένη συνήθως από κλωναράκι κάποιας κρανιάς, που είχε κοπεί από το βουνό από κάποιον μαθητή. Και η βέργα έπεφτε με δύναμη στην παλάμη των παιδιών που δεν διάβαζαν ή ατακτούσαν. Πολλές φορές μάλιστα για σοβαρότερους λόγους τα χτυπήματα γινόταν στην έξω πλευρά της παλάμης, στα κοκαλάκια που ήταν και πιο ευαίσθητα. Μια τέτοια βέργα θυμάμαι είχα κάνει κάποτε κι εγώ. Την περιποιήθηκα, σκάλισα διάφορα σχέδια στην φλούδα της, την στέγνωσα στον ήλιο και όταν ήλθε η ώρα την έδωσα στην δασκάλα μου την Αγγελική Μωραϊτου που πολύ την αγαπούσα και την αγαπώ ακόμα. Κι εκείνη με την πρώτη ευκαιρία την εγκαινίασε στα χέρια μου. Ήταν μια ένδειξη της αγάπης της για μένα. Και δεν αστειεύομαι. Πολύ με βοήθησε το ξύλο εκείνο. Ας είναι καλά, την αγαπώ πολύ.

Ένα από τα μαθήματα, που αγαπούσαμε όλα τα παιδιά ήταν η χειροτεχνία. Τα αγόρια εξασκούμασταν να χρησιμοποιούμε διάφορα εργαλεία, κυρίως επιπλοποιών. Δουλεύαμε με την σέγα και κόντρα πλακέ και κάναμε διάφορες όμορφες κατασκευές. Τα κορίτσια μάθαιναν να πλέκουν και να κεντάνε και έκαναν μαθαίνοντας ωραιότατα κεντήματα θυμάμαι. Όλα αυτά τα ωραιότατα κεντήματα και τις κατασκευές των αγοριών, στο τέλος της χρονιάς, το πρωί της ημέρας των γυμναστικών επιδείξεων, τα εκθέταμε σε μια αίθουσα του σχολείου και περνούσαν όλοι οι χωριανοί και τα θαύμαζαν, ενώ εμείς καμαρώναμε από περηφάνια για την σχολική μας ''Έκθεση''.

Ίσως ήταν θέμα συγκυρίας, μα στα σχολεία εκείνα τα χρόνια εκτός από τα γράμματα, που μας μάθαιναν οι δάσκαλοι, μας έκαναν και ένα είδος Εθνικής διαπαιδαγώγησης. Θυμάμαι ακόμα με πόσο σεβασμό μας έμαθαν να αντικρίζουμε την σημαία και πόσο έντονα ζούσαμε τις εθνικές γιορτές της 28ης Οκτωβρίου και της 25ης Μαρτίου. Ίσως βέβαια σ αυτό να συντελούσε και το ότι, πολύ πρόσφατα η χώρα είχε βγει από τους πολέμους.

Καλλιεργήθηκε τότε στα σχολεία ένα κλίμα ξεσηκωμού θυμάμαι για να απελευθερωθούν οι σκλαβωμένες πατρίδες της Β. Ηπείρου, της Κύπρου και της Πόλης. Τα πατριωτικά τραγούδια, που αφορούσαν τις σκλαβωμένες πατρίδες, τα μαθαίναμε και τα τραγουδούσαμε με μεγάλη συγκίνηση στις εθνικές γιορτές.

Το 1955 έγινε ένας μεγάλος ξεσηκωμός της μαθητιώσας νεολαίας για τα επεισόδια, που έγιναν από τους Τούρκους στην Πόλη. Παιδιά των σχολείων, αλλά κυρίως των γυμνασίων, έφυγαν από τις τάξεις τους και συντάχθηκαν στα μεγάλα συλλαλητήρια, που έγιναν για τα γεγονότα. Δεν ξεχνώ επίσης τις λαμπαδηφορίες, που έγιναν εκείνα τα χρόνια, για τα γεγονότα της Πόλης, μα και για το Κυπριακό θέμα, που και τότε ήταν στο προσκήνιο.

Οι λαμπαδηφορίες ήταν ένας τρόπος ειρηνικής διαμαρτυρίας. Πρωτοστάτες και διοργανωτές ήταν συνήθως οι δάσκαλοι και κάποιοι μαθητές των μεγάλων τάξεων του Γυμνασίου.

Όλη η νεολαία του χωριού, μα και μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι άνθρωποι, συγκεντρώνονταν στο σχολείο τις νύχτες, φέρνοντας μαζί τους ένα δαυλό. Δηλαδή έφερναν ένα ξύλο, πάνω στο οποίο ήταν κατάλληλα προσαρμοσμένο ένα μεταλλικό κουτάκι, από κονσέρβα ντομάτας συνήθως, μέσα στο οποίο είχαν βάλει κομμάτια παλιού υφάσματος, εμποτισμένα με πετρέλαιο, τα οποία με ένα σπίρτο έπαιρναν φωτιά και καίγανε για αρκετή ώρα. Και έτσι με τους δαυλούς αναμμένους και σηκωμένους ψηλά, βγαίναμε πορεία στους δρόμους του χωριού, τραγουδώντας ταυτόχρονα πατριωτικά τραγούδια. Τέτοιες λαμπαδηφορίες έγιναν τα χρόνια εκείνα πολλές στο χωριό μας.

Ένα άλλο, που έχει αποτυπωθεί στην μνήμη μου από την εποχή εκείνη, είναι τα συσσίτια, που οργανώθηκαν για τα παιδιά των σχολείων των φτωχών περιοχών της χώρας. Κάθε πρωί λοιπόν, πριν αρχίσουν τα μαθήματα, μοιράζονταν συσσίτιο στα παιδιά. Βρασμένο γάλα, που γίνονταν από σκόνη, ψωμί και ένα κομμάτι κίτρινης γραβιέρας, που πεινασμένοι, όπως ήμασταν τα καταβροχθίζαμε στο λεπτό.

Θυμάμαι ένα πρωινό, που περιμέναμε να μοιραστεί το συσσίτιο, κρατώντας όλοι στα χέρια τα καρτούδια[2] μας. Πάνω στο παιχνίδι, ο Χρήστος ο Γιαννακούδης, κάνοντας το αυτοκίνητο, που έτρεχε με την όπισθεν και λέγοντας ‘’παπαγάλε-παπαγάλε’’, ξαφνικά έπεσε με τον πισινό του μέσα στο καζάνι με το γάλα, που μόλις είχε βγει από την φωτιά. Κατακάηκε ο φουκαράς κι έτρεχαν οι δάσκαλοι να δουν τι θα κάνουν μαζί του. Το ωραίο είναι, ότι το γάλα μοιράστηκε και καταναλώθηκε κι όταν μάλιστα κάποιος φώναξε, πως υπήρχε και περίσσευμα, εγώ έτρεξα από τους πρώτους να ξαναγεμίσω το καρτούδι μου. Με σταμάτησε όμως ο φίλος μου ο Τάκης ο Παπουτσής και μου είπε:

-Καλά δεν σι κόβ. Έπλυνι η Χρήστους τουν κώλου τ μέσα κι θες να πάρς κι πιρίσιυμα:

Τότε κατάλαβα την γκάφα, που είχα κάνει και σιχάθηκα.  

Με την συνεχή φροντίδα των δασκάλων, έγινε θυμάμαι ένας πανέμορφος ανθόκηπος, με όλων των λογιών τα λουλούδια στο σχολείο. Τις μέρες που γίνονταν εορταστικές εκδηλώσεις στο σχολείο, εθνικές γιορτές, γυμναστικές επιδείξεις, το σχολείο στολίζονταν με όλων των λογιών τα λουλούδια και πρασινάδες, που κουβαλούσαμε από τα σπίτια μας αλλά κι από το βουνό. Μ αυτά πλέκαμε στεφάνια και στολίζαμε είσοδο, σκάλες και αίθουσες. Η σκάλα που έβλεπε προς το βουνό ήταν η σκάλα που γίνονταν σκηνή θεάτρου για να πούμε τα ποιήματά μας και να παίξουμε τα θεατρικά μας έργα. Κάποιος μεγάλος έκανε ένα πλαίσιο από καδρόνια γύρω από την σκάλα. Οι κουρτίνες κάποιων παραθύρων ξεκρεμιόντουσαν από την θέση τους και προσεκτικά τοποθετούνταν στα πλάγια κι απάνω από την ξυλοκατασκευή. Δυο άλλες κουρτίνες, κρεμιόντουσαν στο μπρος μέρος της ξυλοκατασκευής κατάλληλα με κρίκους ώστε να μπορούν  με ένα τράβηγμα να μαζεύονται και να φανερώνουν  το πλατύσκαλο από πίσω τους. Η σκηνή θεάτρου ήταν έτοιμη.

Εκεί πάντα λέγαμε τα ποιήματά μας, εκεί παίζαμε τα θέατρά μας στις εθνικές γιορτές και στις γυμναστικές επιδείξεις.

Μπροστά από την σκάλα, μέσα στην αυλή, αραδιάζαμε θρανία, πάγκους, καρέκλες κι ότι άλλο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν κάθισμα για να καθίσουν οι μεγάλοι, για να μπορέσουν να παρακολουθήσουν την γιορτή.          

Πόσες φορές έκανα τον Αθανάσιο Διάκο εκεί πάνω, ούτε που θυμάμαι. Θυμάμαι όμως πάντα την συγκίνηση, που προκάλεσε η εμφάνιση στην σκηνή κάποτε, του φίλου μου του Γαρέφη, με τις πατερίτσες στα χέρια και το σπασμένο του πόδι στον νάρθηκα, που του είχε τοποθετήσει ο πρακτικός γιατρός από τα Δουμπιά, ο παππούς ο Πιτσιόρλας, για να πει το ποίημά του:

-Πολλή μαυρίλα πλάκωσε,

μαύρη σαν καλιακούδα....

Κάθε τάξη του σχολείου συμμετείχε συνήθως στην γιορτή, με δικό της πρόγραμμα.

Θυμάμαι τον εαυτό μου μια χρονιά που φορώντας παντελόνι μακρύ γκολφ, γραβάτα, καπέλο κλακ, και κανονικά παπούτσια σκαρπίνια, που από κάπου είχαμε δανειστεί, για τις ανάγκες της γιορτής, να βγαίνω για να πω το ποίημα "ο Δασκαλάκος". Συνήθως χρειάζονταν πολύ θάρρος και πολύ διάβασμα του ποιήματος, για να μπορέσει κανείς να ξεπεράσει το τρακ. Φανταστείτε δηλαδή ένα παιδί  8-10 χρόνων, να ανοίγει η σκηνή και να εμφανίζεται, σπρωχνόμενο συνήθως ελαφρά από την δασκάλα, για να πει το ποίημά του. Ο κόσμος από κάτω συνήθως φώναζε, χειροκροτούσε, γελούσε πολλές φορές με τις στολές, και προέτρεπε το παιδί  με διάφορα μπράβο, να πει το ποίημα. Εδώ θα ήθελα να διηγηθώ ένα περιστατικό:

Σε μία από τις γιορτές είχε δοθεί ποίημα και στον αγαπημένο μου ξάδελφο, Θανάση Κούρκο, μικρότερο από μένα κατά δύο χρόνια και που δεν του άρεσαν και πολύ τα γράμματα. Κάποτε, γυμνασιόπαιδα πια, τον είχα ρωτήσει, σε ποια τάξη είναι και μου απάντησε γελώντας:

-Στο τρίτο έτος της Δευτέρας τάξης, ξάδερφε.

Λέγονταν δε ότι, ο καθηγητής ο Δούκας, που μας έκανε Μαθηματικά και που ήταν φανατικός καπνιστής και κάπνιζε και μέσα στην Τάξη, δανείζονταν πολλές φορές αναπτήρα από τον Θανάση.

Αφού είπαν λοιπόν διάφορα μικρά παιδιά τα ποιήματά τους, ήλθε και η σειρά του Θανάση. Η δασκάλα κάθονταν μισοκρυμένη πίσω από την κουρτίνα για να βοηθάει τα παιδιά, κάνοντας τον υποβολέα, όταν χρειάζονταν. Άνοιξε λοιπόν η κουρτίνα και με ένα ελαφρό σπρώξιμο, η κυρία Ιωάννα, έβγαλε τον Θανάση έξω, κλείνοντας ταυτόχρονα την σκηνή. Ο Θανάσης κοντοστάθηκε, ψάχνοντας ανάμεσα στο πλήθος να βρει την μάνα του ή τον πατέρα του, να πάρει θάρρος. Ποίημα δεν έλεγε. Για ένα δύο λεπτά ο κόσμος έκανε ησυχία και περίμενε. Αλλά  αυτός τίποτα, παρά το ότι ή δασκάλα από μέσα ακούγονταν να του λεει, δυνατά σχεδόν, όλο το ποίημα. Κάποιοι μεγάλοι από τους θεατές άρχισαν να γελάνε με τις αμήχανες κινήσεις του μικρού και κάποιοι άρχισαν και φώναζαν:

-Μ άιντι βρε Θανάσ, άιντι.

Το χέρι της δασκάλας φάνηκε να τον σπρώχνει ελαφρά για να πάρει μπρος. Αυτός όμως, από ποίημα τίποτα. Γυρνούσε μόνο μια προς την δασκάλα και μια προς το πλήθος λέγοντας:

-Στικάτι μουρέ, στεκάτι. Μη ντγιάζιστι.

Το χέρι της δασκάλας βγήκε ανάμεσα από τις δυο κουρτίνες και έπιασε τον Θανάση από το πίσω μέρος της μπλούζας του και τον τράβηξε μέσα.

Αυτή λοιπόν την κατάληξη είχε το πρώτο ποίημα του Θανάση, που σήμερα ζει στο Σίντνεϋ της Αυστραλίας κι είναι παντρεμένος μένα κορίτσι από την Ν.Απολλωνία με το οποίο  κι έχουν δυο κοριτσάκια, την Αγγελικούλα 16 χρονών τώρα και την Μαρία-Σοφία 20 χρονών. Ας είναι καλά.

Στο τέλος κάθε σχολικού έτους στο σχολείο διοργανώνονταν μια γιορτή, που την λέγαμε "Γυμναστικές Επιδείξεις". Την ημέρα αυτή δίνονταν στα παιδιά οι τίτλοι προόδου, Ενδεικτικά και Απολυτήρια. Την ημέρα αυτή γίνονταν και αγώνες σε αθλήματα μεταξύ των μαθητών προς επίδειξη των αθλητικών ικανοτήτων των παιδιών.

Από την προηγούμενη μέρα, το Σάββατο, το σχολείο ήταν έτοιμο για την γιορτή. Η σκηνή του θεάτρου, τα καθίσματα, ο σημαιοστολισμός κι ο στολισμός του σχολείου με πρασινάδες και λουλούδια. Η χάραξη των γραμμών για τα αθλήματα και για τα παιχνίδια με ασβέστη, γίνονταν το πρωί της Κυριακής, από τον φόβο της βροχής. Τα αγόρια φορούσαν όλα γαλάζιο αθλητικό κοντό παντελονάκι και άσπρη αμάνικη φανέλα και τα κορίτσια μπλε φούστα πλισέ κι άσπρο πουκάμισο με μπλε γιακαδάκι. Όλοι αγόρια και κορίτσια φορούσαμε άσπρα πάνινα παπούτσια, που τα είχανε πλύνει οι μάνες μας και τα είχαν πασαλείψει με στουμπέτσι για να φαίνονται κάτασπρα σαν ολοκαίνουργια.

Η γιορτή άρχιζε με παρέλαση όλων των παιδιών και συνεχίζονταν με τα παιχνίδια, που είχαν να επιδείξουν οι μικρές Τάξεις και μετά με τα αθλήματα των μεγαλυτέρων μαθητών. Άλματα μήκους "εις απλούν" και εις "τριπλούν", άλματα "εις ύψος", ρίψη ακοντίου, σφαίρας, δίσκου, λιθαριού, αγώνες δρόμου 100, 400 μέτρων, ήταν τα αγωνίσματα στα οποία γίνονταν μεγάλος συναγωνισμός μεταξύ των μαθητών. Όταν οι αγώνες τελείωναν, οι δάσκαλοι ανέβαιναν στην σκηνή για να δώσουν τα βραβεία για τα αγωνίσματα  και στην συνέχεια τα ενδεικτικά των παιδιών. Κατά την παράδοση των ενδεικτικών, ο δάσκαλος φώναζε ένα- ένα τα ονόματα, και τον βαθμό με τον οποίο προάγονταν, αν προάγονταν στην επόμενη Τάξη. Άλλος περνούσε με καλό κι άλλος με λιγότερο καλό βαθμό κι άλλοι πάλι έμεναν στάσιμοι. Οι παλιότεροι έλεγαν ότι  κατά την ανακοίνωση των βαθμών, ο παππούς ο Βαγγέλης ο Μωραϊτης, δάσκαλος παλιότερα στο χωριό κι αυτός, είχε θεσπίσει στην βαθμολογία ιδιαίτερη ονομασία για τους στάσιμους, που έλεγε "κανόνι" και για αυτούς που μόλις και μετά βίας περνούσαν την Τάξη, στους οποίους έλεγε:" με τις κλωτσιές". Λέγεται πως κάποτε, μετά από κάποιο  απολυτήριο που έδωσε ο δάσκαλος ο Β. Μωραϊτης, φώναξε το όνομα του επόμενου μαθητού  ο οποίος περνούσε επίσης  με "τις κλωτσιές", όπως και ο προηγούμενος κι ο δάσκαλος είπε :

- Β.Μ. επίσης.

Το ωραίο είναι ότι ο Β.Μ, αργότερα, όταν τον ρωτούσαν, με τι βαθμό πήρε το απολυτήριο, έλεγε:

-Με το "επίσης"!

Μετά την ανακοίνωση των βαθμών, και τον δημόσιο έπαινο των καλών, αλλά και την δημόσια διαπόμπευση  των κακών  μαθητών, η γιορτή τελείωνε και τα σχολεία έκλειναν για καλοκαιρινές διακοπές.

 



[1] Φόρτωμα,Ποσότητα, που μπορούσε να φορτωθεί σε ένα ζώο.

[2] Αλουμινένια ποτήρια για να πίνουμε το νερό και το γάλα.

Διαβάστηκε 362 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016 15:58

Τελευταία άρθρα από τον/την bozatzidis

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ο Παρταλάς Οι "κουκλουτιαροί" »
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια

Σόμπορο

Σόμπορο
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες καλό Χειμωνα να εχουμε ,ηπιο χωρις πολλες σκοτουρες Σόμπορο (14.11.17, 12:49)(18:12) 0
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες στο μεσον τουφθινοπωρου και βαλτωσαμε ,με το καλο ναρθει ο Χειμωνας τα πηρατε τα ξυλα σας φετος μου μοιαζει βαρυς θα ειναι . . τα λεμε του χρονου καλο υπνο Σόμπορο (10.10.17, 13:54)(18:12) 0
Βλ Λιγοτερη κινηση στο σομπορο η πολλη ειναι καταρα Σόμπορο (24.08.17, 14:01)(18:12) 0
Βλ σε σας πετυχατε να εχετε μια θεση στην ανωτατη εκπαιδευση συγχαρητηρια και κάντε το σταυρο σας να αλλαξει η οικονομική κατασταση στην πατριδα μας ωσπου να γίνετε ακαδημαίκοι πολιτες και για τους αλλους που δεν τα καταφεραν η ζωή δεν χαθηκε υπαρχουν και αλλες ευκαιριες γεροι να ειστε σιγουρα και για σας κατι περιμενει Σόμπορο (24.08.17, 13:58)(18:12) 0
Βλ Με το νερο καλέ τι γινεται τα φαγαμε τα 2,5 χρονια και το θεμα αλυτο Από λογια ..... Σόμπορο (02.05.17, 12:20)(18:12) 3
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες καλό μηνα και από δω καλο καλοκαιρι Σόμπορο (02.05.17, 12:16)(18:12) 1
Βλ Καλημέρα Αδαμ ,μα τι κινηση ειναι αυτή .Γιατι δεν καλημεριζόμζστε εστω και ετσι μιας και βαριομαστε να πουμε καλημερα όταν ανταμωνουμε Σόμπορο (29.01.17, 08:51)(08:01) 2
Βλ λαθος στην παραδοση Σόμπορο (25.12.16, 19:42)(19:12) 4
Βλ Βρε παιδιά η δωρεα του παραδωσιακων μουσικων οργανων του Χρισ Χάλαρη στο Αδάμ τι γίνεται? την κλεισαμε στο σχολειο και εκει βαλτωνει Σόμπορο (25.12.16, 14:06)(14:12) 5
Βλ Εσεις που γραφατε που χαθηκατε ,η σελιδα νομιζω ότι πατωνει και αυτο ειναι κακο μια σελιδα που θα ζηλευαν μεγαλες πολεις Σόμπορο (25.12.16, 13:30)(13:12) 2
Βλ Χρονια πολλά Αδάμ όπου και αν βρισκεσαι στην πατριδα ή στα περατα του κόσμου και καλή χρονια να εχουμε με υγεία και ειρήνη Σόμπορο (25.12.16, 13:28)(13:12) 2
Βλ Αντε εμεις γενικως πεινάμε μα εσεις εκτος Ελλάδος δεν πεινάτε και δεν μπαίνετε να μας πειτε πως τα περνάτε Σόμπορο (20.09.16, 17:26)(18:12) 3
Βλ πάει και αυτή η σελιδα την επιασε και αυτή η οικονομικη κρίση Ντροπη μας Σόμπορο (20.09.16, 17:22)(18:12) 0
Βλ αντε βρε κουνηθειτε ,ετσι θα πάρουμε την Πόλη? Σόμπορο (26.07.16, 23:07)(23:07) 2
Βλ απο τοτε που το κανατε μοντέρνο adamiotes θαρρεις και κάτσατε πάνω τετοια καντεμιά Σόμπορο (26.07.16, 23:04)(23:07) 1
Βλ το βιβλιο θαναση πολυ καλό , οι αναμνησεις μας ζωντανευουν Σόμπορο (18.06.16, 11:54)(18:12) 1
thanasispap Βασίλη εντάξει,τα βρήκα.'Εφτεγε το ipad.. Σόμπορο (26.05.16, 03:06)(03:05) 2
bozatzidis Αφού φανεί το βιβλίο σε πλήρη οθόνη, όποιος θέλει να το κάνει ακόμη μεγαλύτερη, πατάει το εικονίδιο για ζουμ που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στα βελάκια. Είναι ο μεγεθυντικός φακός με το + Σόμπορο (25.05.16, 22:09)(22:05) 1
bozatzidis Για να πας στην προηγούμενη σελίδα δεν έχει να κάνει ποτέ με ένα site. Πατάς το πάνω αριστερό βελάκι του browser (mozzilla, chrome κλπ). Σόμπορο (25.05.16, 22:06)(22:05) 0
bozatzidis Θανάση ανεβάζω εικόνα που δείχνει που πρέπει να κλικάρεις για να δεις το βιβλίο σε πλήρη οθόνη. Σόμπορο (25.05.16, 22:05)(22:05) 0
You are not allowed to use shoutbox.