ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

Παλιά παιχνίδια

Ας θυμηθούμε τα παιχνίδια που μας διασκέδαζαν τις παλαιότερες δεκαετίες στο χωριό!  

 


 

Τα χαρτάκια


 

Ένας από τους προσφιλείς τρόπους διασκέδασης και παιχνιδιού των παιδιών την δεκαετία του 80 στο χωριό ήταν τα "χαρτάκια" ή "παίχτις".

Τα "χαρτάκια" ήταν μικρές κάρτες που κυκλοφορούσαν και είχαν ως θέματα ποδοσφαιριστές, λουλούδια, αυτοκίνητα, πεταλούδες, πουλιά κλπ.

Τα παιδιά συνήθιζαν να συγκεντρώνουν μεγάλο πλήθος αυτών των καρτών, όχι όμως με μόνο σκοπό τη συλλογή, αλλά ίσως κυριότερο, το παιχνίδι μεταξύ τους.

Κάπως έτσι άρχιζε ένα είδος συναγωνισμού ή και τζόγου.

Υπήρχαν διάφορα είδη παιχνιδιών που σκαρφίζονταν τα παιδιά, με δύο βασικές κατηγορίες, το "τοιχάκι" και το "πάγκα". Η συνήθης ερώτηση ήταν: "Παίηζ’ παίχτις;"

Το "τοιχάκι" χωρίζονταν σε δύο υποκατηγορίες, το "καπάκι" και τις "πθαμές" (πιθαμές).


Ας δούμε πως παίζονταν αυτά τα είδη.

Στο "καπάκι", δύο παιδιά πήγαιναν σε ένα τοίχο (εξού και το όνομα). Ο ένας παίκτης έλεγε στον άλλον "σον" και αυτό σήμαινε ότι διάλεγε να παίξει δεύτερος. Ο πρώτος ακουμπούσε μια κάρτα ψηλά στον τοίχο και την άφηνε να πέσει στριφογυρίζοντας στο έδαφος. Ακολουθούσε ο δεύτερος που στόχο είχε, με τον ίδιο τρόπο, να καταφέρει να ρίξει το χαρτάκι του πάνω στο προηγούμενο. Η διαδικασία συνεχίζονταν μέχρι να πετύχει κάποιο από τα παιδιά το σκοπό του. Ο νικητής έπαιρνε όλα τα "χαρτάκια" που είχαν πέσει κάτω. Όταν ένα "χαρτάκι" δεν κάλυπτε αλλά απλά ακουμπούσε κάποιο άλλο ήταν "τρίχα" και ο παίκτης ξαναέπαιζε.

Στις "πθαμές" το παιχνίδι ήταν παρόμοιο αλλά κάποιος κέρδιζε, όχι όταν "καπάκωνε" το "χαρτάκι" του άλλου, αλλά και αν ακόμα μπορούσε να το φτάσει και με την πιθαμή του. Σαφώς δηλαδή, μια άδικη διαδικασία για τους έχοντες μικρή παλάμη!

Και στις δύο εκδοχές ο αριθμός των καρτών που θα παίζονταν έπρεπε να συμφωνηθεί εξαρχής. Για απεριόριστες κάρτες η κωδική έκφραση ήταν "μπουλούκ’ μπουλούκ’".

Το παιχνίδι "πάγκα" παίζονταν στο έδαφος, ή σε κάποιο παγκάκι, από όπου πιθανόν προέκυψε και το όνομα του παιχνιδιού.

Δύο παιδιά στοιχημάτιζαν ένα συγκεκριμένο αριθμό καρτών, τα έσμιγαν, τα μπέρδευαν και τα χώριζαν στα δύο ή στα τέσσερα. Οι κάρτες όλες είχαν, έτσι κι αλλιώς, αύξοντα αριθμό. Έτσι επιλέγοντας, αυτός που θα είχε το μεγαλύτερο αριθμό, ή άθροισμα αντίστοιχα, κέρδιζε το σύνολο των καρτών.

 

Ο χαβαλές της διαδικασίας δεν σταματούσε εδώ.

Ο αριθμός των παιδιών-παιχτών ήταν, έτσι κι αλλιώς, περιορισμένος. Παίζοντας για μέρες ή και βδομάδες, κάποια στιγμή το μεγαλύτερο μέρος των καρτών συγκεντρωνόταν στα χέρια δύο-τριών παιδιών.

Τότε αυτοί, είτε από ικανοποίηση του "εγώ" τους, είτε από το χαβαλέ της διαδικασίας, είτε για να αναζωογονηθεί ξανά το παιχνίδι, κάνανε το λεγόμενο "λανάρ".

 

Το "λανάρ" γινόταν ως εξής:

Το παιδί που είχε μεγάλο πλήθος καρτών ανέβαινε σε ένα ψηλό σημείο και αφού μαζεύονταν από κάτω τα υπόλοιπα παιδιά, πετούσε ένα σεβαστό αριθμό καρτών. Ο χαβαλές ήταν τεράστιος!

Τα χαρτάκια έπεφταν στριφογυρίζοντας και τα παιδιά σκοτώνονταν για να τα μαζέψουν. Όλα αυτά χωρίς ίχνος διαφωνίας ή μαλώματος, αλλά με γέλιο και χαρούμενη διάθεση. Πλαισιωμένα από την ξενοιασιά της ηλικίας, αλλά και την ηρεμία και τα χρώματα του χωριού!

Λαναααάρ ρεεεεε....!!!!{flike}

 

Μποζατζίδης Βασίλης

 

 


 

 

Παίρνω σκλάβο κι έρχομαι

 

Το "παίρνω σκλάβο κι έρχομαι" το παίζαμε συνήθως μπροστά από την εκκλησία, στον δρόμο που οδηγούσε προς τα πεύκα. Εκεί χωριζόμασταν σε δύο ομάδες. Η μία κάθονταν κάτω-κάτω κοντά στην πόρτα της εκκλησίας, κι η άλλη σαράντα μέτρα περίπου πιο πάνω προς το βουνό. Στην μέση γίνονταν μια γραμμή που έπαιζε τον ρόλο του συνόρου.

Ήμασταν δηλαδή δυο ξεχωριστές επικράτειες. Όποιος τολμούσε να περάσει το σύνορο, συλλαμβάνονταν από την αντίπαλη ομάδα, και φυλακίζονταν μέσα σε έναν κύκλο στην περιοχή της, όπου και φυλάσσονταν ώστε να μην μπορέσουν οι εχθροί να ξαναπάρουν τον σκλάβο. Αν κάποιος αντίπαλος κατάφερνε τρέχοντας και με ελιγμούς να προλάβει να ακουμπήσει τον σκλάβο, ο σκλάβος επέστρεφε στην ομάδα του. Αν όμως οι φύλακες συνελάμβαναν τον αντίπαλο, τον φυλάκιζαν κι αυτόν.

Όποια ομάδα κατάφερνε να εξουδετερώσει την άλλη ομάδα, ήταν η νικήτρια. Φυσικά ακολουθούσαν οι ιαχές, οι πανηγυρισμοί και τα παρατεταμένα Οέέέέ-Οέέέ-Οέέέ. 

Παπαοικονόμου Θανάσης

 

 

 


 

 

Κλέφτες κι αντάρτες

 

Το παιχνίδι "κλέφτες κι αντάρτες" παίζονταν κι αυτό από δύο ομάδες, απ’ τις οποίες η μία κρύβονταν σε κάποιο μέρος στο χωριό κι άλλη έψαχνε να την βρει, όταν δε εύρισκε την κρυψώνα, περνούσε η δεύτερη ομάδα στον ρόλο της πρώτης, και τανάπαλιν. Ήταν δηλαδή κάτι σαν την τσιπουρία που παίζουν σήμερα τα παιδιά.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, την φορά που κρυφτήκαμε, εγώ, ο Γαρέφης, η Στέλλα και η Γενοβέφα, μέσα στο φούρνο του παλιού του Μπαμπαλάτικου του σπιτιού.

Από τότε, συχνά πυκνά, κάναμε οικονομία για να τις κερνάμε πισκοτολούκουμο, στο περίπτερο του μακαρίτη μπαρπα Γιώργη Θεοχαρούδη, μήπως τις καλοπιάσουμε και ξαναπαίξουν μαζί μας και δεχτούν να πάμε ξανά στο φούρνο. 

Παπαοικονόμου Θανάσης 

 

 

 


 

 

Πετροπόλεμος

 

"Πετροπόλεμος". Παλαιότερα, όταν μάλωναν δυο παιδιά δυο γειτονιών πετούσαν πέτρες και χτυπιόντουσαν μεταξύ τους. Μαζί τους συντάσσονταν και όλα τα παιδιά που έμεναν στην ίδια την γειτονιά. Και τα παιδιά τότε ήταν πολλά. Σύρραξη δηλαδή, πόλεμος! Αργότερα αυτές οι συρράξεις έγιναν παιχνίδι, που το παίζαμε έξω από το χωριό. Πεδίο συρράξεων, κατά κύριο λόγο, υπήρξε ο λόφος κάτω από τα πευκάκια, που σχεδόν μόλις είχαν φυτευτεί. Κατασκευάζαμε από ξύλο ή από καδρόνι ομοιώματα όπλων και στο πάνω μέρος προσαρμόζαμε μια σφεντόνα, απ αυτές που όλοι μας είχαμε για να κυνηγάμε πουλιά.

Βάζαμε λοιπόν μία πέτρα στο πετσάκι της σφεντόνας, σημαδεύαμε, κι αμολούσαμε την πέτρα κι όποιον πάρει ο χάρος. Κεφάλια ανοιγμένα πολλά σε κάθε μάχη. Ευτυχώς δεν βγάλαμε ποτέ κανένα μάτι. Θυμάμαι την ομάδα μας στον πετροπόλεμο ακόμα. Και πού να την ξεχάσεις με τόσα και τέτοια πρωινά προσκλητήρια. Τα πρωινά, που είχαμε πετροπόλεμο, παρουσιαζόμασταν όλοι με τα όπλα κρεμασμένα στον ώμο, μπροστά στην σκάλα της εκκλησίας. Εκεί μας περίμενε ο Διοικητής μας, ο Γιώργος ο Δελιγκάς ο αδελφός του Κυπαρίσση, που ποτέ τότε, παρά την ιδιαιτερότητά του, δεν τον βλέπαμε σαν άρρωστο.

Ο Γιώργος λοιπόν ανεβασμένος στο πιο ψηλό σκαλί φώναζε τα ονόματα. Κανονικό προσκλητήριο, ενώ όλοι μας καθόμασταν προσοχή σαν στρατιώτες και περιμέναμε να ακούσουμε το όνομά μας για να φωνάξουμε "παρών".

Θυμάμαι ακόμα τα ονόματα των περισσότερων συμπολεμιστών μου. Ποιος όμως δεν τα θυμάται; Το προσκλητήριο ηχεί ακόμα στα αυτιά μας. Το θυμόμαστε κάθε τόσο και γελάμε:

-Τάκη Μπαντάκα, Τάκη Λεμονή, Τάκη Βλάχο, Τέφανο Τάγκο, Τάκη Μήτα, Γιάνν Μπαρούχα, Τανάσ Κονόμο, μπλώτη πιρίπολο ,άάάπ.

Κι ο στρατός μας αναχωρούσε για το βουνό. Εκεί, αν δεν βρίσκαμε έτοιμα πραγματικά ορύγματα και θέσεις μάχης απ τα εμφυλιοπολεμικά, που μόλις είχαν τελειώσει, κατασκευάζαμε καινούργια μόνοι μας, σκάβοντας και χωνόμασταν μέσα για να περιμένουμε τον εχθρό, που συνήθως δεν αργούσε να φανεί. Για γέλια δηλαδή!

Αυτά ήταν τα κύρια παιχνίδια μας τότε. Αλλά παίζαμε κι άλλα, όπως "μπίκια", "τσιλίκ", "κουτρουκλούδια", "μπαλόνια", σβούρες, κουϊνάκια, γκαζιές, μπίλιες, πλατιά γαϊδούρα και άλλα, για τα οποία ίσως μιλήσουμε μια άλλη φορά. 

 

Παπαοικονόμου Θανάσης 

Σόμπορο

Σόμπορο
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες καλό Χειμωνα να εχουμε ,ηπιο χωρις πολλες σκοτουρες Σόμπορο (14.11.17, 12:49)(18:12) 0
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες στο μεσον τουφθινοπωρου και βαλτωσαμε ,με το καλο ναρθει ο Χειμωνας τα πηρατε τα ξυλα σας φετος μου μοιαζει βαρυς θα ειναι . . τα λεμε του χρονου καλο υπνο Σόμπορο (10.10.17, 13:54)(18:12) 0
Βλ Λιγοτερη κινηση στο σομπορο η πολλη ειναι καταρα Σόμπορο (24.08.17, 14:01)(18:12) 0
Βλ σε σας πετυχατε να εχετε μια θεση στην ανωτατη εκπαιδευση συγχαρητηρια και κάντε το σταυρο σας να αλλαξει η οικονομική κατασταση στην πατριδα μας ωσπου να γίνετε ακαδημαίκοι πολιτες και για τους αλλους που δεν τα καταφεραν η ζωή δεν χαθηκε υπαρχουν και αλλες ευκαιριες γεροι να ειστε σιγουρα και για σας κατι περιμενει Σόμπορο (24.08.17, 13:58)(18:12) 0
Βλ Με το νερο καλέ τι γινεται τα φαγαμε τα 2,5 χρονια και το θεμα αλυτο Από λογια ..... Σόμπορο (02.05.17, 12:20)(18:12) 3
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες καλό μηνα και από δω καλο καλοκαιρι Σόμπορο (02.05.17, 12:16)(18:12) 1
Βλ Καλημέρα Αδαμ ,μα τι κινηση ειναι αυτή .Γιατι δεν καλημεριζόμζστε εστω και ετσι μιας και βαριομαστε να πουμε καλημερα όταν ανταμωνουμε Σόμπορο (29.01.17, 08:51)(08:01) 2
Βλ λαθος στην παραδοση Σόμπορο (25.12.16, 19:42)(19:12) 4
Βλ Βρε παιδιά η δωρεα του παραδωσιακων μουσικων οργανων του Χρισ Χάλαρη στο Αδάμ τι γίνεται? την κλεισαμε στο σχολειο και εκει βαλτωνει Σόμπορο (25.12.16, 14:06)(14:12) 5
Βλ Εσεις που γραφατε που χαθηκατε ,η σελιδα νομιζω ότι πατωνει και αυτο ειναι κακο μια σελιδα που θα ζηλευαν μεγαλες πολεις Σόμπορο (25.12.16, 13:30)(13:12) 2
Βλ Χρονια πολλά Αδάμ όπου και αν βρισκεσαι στην πατριδα ή στα περατα του κόσμου και καλή χρονια να εχουμε με υγεία και ειρήνη Σόμπορο (25.12.16, 13:28)(13:12) 2
Βλ Αντε εμεις γενικως πεινάμε μα εσεις εκτος Ελλάδος δεν πεινάτε και δεν μπαίνετε να μας πειτε πως τα περνάτε Σόμπορο (20.09.16, 17:26)(18:12) 3
Βλ πάει και αυτή η σελιδα την επιασε και αυτή η οικονομικη κρίση Ντροπη μας Σόμπορο (20.09.16, 17:22)(18:12) 0
Βλ αντε βρε κουνηθειτε ,ετσι θα πάρουμε την Πόλη? Σόμπορο (26.07.16, 23:07)(23:07) 2
Βλ απο τοτε που το κανατε μοντέρνο adamiotes θαρρεις και κάτσατε πάνω τετοια καντεμιά Σόμπορο (26.07.16, 23:04)(23:07) 1
Βλ το βιβλιο θαναση πολυ καλό , οι αναμνησεις μας ζωντανευουν Σόμπορο (18.06.16, 11:54)(18:12) 1
thanasispap Βασίλη εντάξει,τα βρήκα.'Εφτεγε το ipad.. Σόμπορο (26.05.16, 03:06)(03:05) 2
bozatzidis Αφού φανεί το βιβλίο σε πλήρη οθόνη, όποιος θέλει να το κάνει ακόμη μεγαλύτερη, πατάει το εικονίδιο για ζουμ που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στα βελάκια. Είναι ο μεγεθυντικός φακός με το + Σόμπορο (25.05.16, 22:09)(22:05) 1
bozatzidis Για να πας στην προηγούμενη σελίδα δεν έχει να κάνει ποτέ με ένα site. Πατάς το πάνω αριστερό βελάκι του browser (mozzilla, chrome κλπ). Σόμπορο (25.05.16, 22:06)(22:05) 0
bozatzidis Θανάση ανεβάζω εικόνα που δείχνει που πρέπει να κλικάρεις για να δεις το βιβλίο σε πλήρη οθόνη. Σόμπορο (25.05.16, 22:05)(22:05) 0
You are not allowed to use shoutbox.