ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

 

 

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Το 1955 είναι η πρώτη χρονιά, που θυμάμαι τον εαυτό μου στο σχολείο. Το σχολείο τότε ήταν κανονικό σχολείο με πολλά παιδιά. Ήταν τριθέσιο και οι αίθουσες ήταν πάντα φίσκα από παιδιά. Οι δάσκαλοί μας θυμάμαι ήταν ο Ναπολέων ο Παπασταύρου, η Αγγελική Μωραϊτου και η Ιωάννα Απαλλοδήμα, που αργότερα παντρεύτηκε τον χωριανό μας τον Βασίλη τον Ζωγράφο, φοιτητή της Ιατρικής τότε. Μετέπειτα στα παιδιά δίδαξαν και οι πολύ καλοί και αγαπητοί δάσκαλοί μας Βασίλης Ηλιάδης και Σοφοκλής Μωραϊτης και Κώστας Γκατζιώλης.
Σε κάθε αίθουσα γίνονταν μαθήματα από τους δασκάλους σε παιδιά δύο τάξεων. Η πρώτη μαζί με την δευτέρα, η τρίτη με την τετάρτη και η πέμπτη με την έκτη. Έτσι τα μικρότερα παιδιά παρακολουθούσαν και τα μαθήματα της μεγαλύτερης τάξης και τα μεγαλύτερα είχαν την ευκαιρία να κάνουν επανάληψη στα μαθήματα της προηγούμενης τάξης.
Οι αίθουσες ήταν τεράστιες και ψηλοτάβανες και τον χειμώνα στην κάθε μια έκαιγε μία τεράστια ξυλόσομπα, που την μπουκώναμε με ξύλα για να ζεσταθούμε. Κάθε πρωί, μόλις φθινοπώριαζε όλα τα παιδιά κουβαλούσαμε στο σχολείο από ένα ξύλο που παίρναμε από το σπίτι μας. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η κοινότητα δεν φρόντιζε με την ξύλευση, να πάνε στο σχολείο κάποια φορτώματα ξύλων, να τα κόψουν κάποιοι μεγάλοι για να ζεσταίνονται τα παιδιά, παρά έπρεπε να τα κουβαλάνε και να τα κόβουν τα παιδιά του σχολείου. Κάθε πρωί, σχεδόν νύκτα ακόμα, ένα παιδί από κάθε τάξη δηλαδή δυο από κάθε αίθουσα, έρχονταν στο σχολείο και αναλάμβαναν υπηρεσία. Ήταν οι "επιστάτες". Καθάριζαν την τάξη τακτοποιούσαν έδρα και θρανία, τις χειμωνιάτικες δε μέρες κουβαλούσαν και σουσούρα από τα σπίτια τους για να μπορέσουν να ανάψουν τις ξυλόσομπες. Ύστερα ο μεγαλύτερος από τους "επιστάτες" κτυπούσε το καμπανάκι του σχολείου για να ειδοποιηθούν τα παιδιά στο χωριό ότι η ώρα πλησίαζε.
Ήταν ένα καμπανάκι αρκετά μεγάλο το οποίο ήταν κρεμασμένο, αριστερά από την  επίσημη είσοδο του σχολείου, που ήταν αυτή που έβλεπε προς τα κάτω προς στο χωριό. Αυτή η είσοδος ήταν μόνο για τους δασκάλους και για τους εκάστοτε "επιστάτες". Με το χτύπημα της καμπάνας οι δρόμοι του χωριού γέμιζαν από παιδιά που πήγαιναν για το σχολείο. Στις 8:00 άρχιζαν τα μαθήματα. Οι αίθουσες ήταν ήδη έτοιμες από τους επιστάτες για να υποδεχτούν τους μαθητές. Οι επιστάτες έδιναν λόγο στους δασκάλους για ότι έπρεπε να κάνουν και δεν το έκαναν. 
Δεν ξέρω γιατί, μα οι δάσκαλοι ήταν πολύ αυστηροί στα παιδιά τα χρόνια εκείνα. Στην έδρα του δασκάλου, δίπλα στα βιβλία, τους χάρακες και τούς χάρτες, σε περίοπτη πάντα θέση, βρίσκονταν σε ετοιμότητα η "βίτσα". Μια βέργα καμωμένη συνήθως από κλωναράκι κάποιας κρανιάς, που είχε κοπεί από το βουνό από κάποιον μαθητή. Και η βέργα έπεφτε με δύναμη στην παλάμη των παιδιών που δεν διάβαζαν ή ατακτούσαν. Πολλές φορές μάλιστα για σοβαρότερους λόγους τα χτυπήματα γινόταν στην έξω πλευρά της παλάμης, στα κοκαλάκια που ήταν και πιο ευαίσθητα. Μια τέτοια βέργα θυμάμαι είχα κάνει κάποτε κι εγώ. Την περιποιήθηκα, σκάλισα διάφορα σχέδια στην φλούδα της, την στέγνωσα στον ήλιο και όταν ήλθε η ώρα την έδωσα στην δασκάλα μου την Αγγελική Μωραϊτου που πολύ την αγαπούσα και την αγαπώ ακόμα. Κι εκείνη με την πρώτη ευκαιρία την εγκαινίασε στα χέρια μου. Ήταν μια ένδειξη της αγάπης της για μένα. Και δεν αστειεύομαι. Πολύ με βοήθησε το ξύλο εκείνο. Ας είναι καλά, την αγαπώ πολύ.
Ένα από τα μαθήματα, που αγαπούσαμε όλα τα παιδιά ήταν η χειροτεχνία. Τα αγόρια εξασκούμασταν να χρησιμοποιούμε διάφορα εργαλεία, κυρίως επιπλοποιών. Δουλεύαμε με την σέγα και κόντρα πλακέ και κάναμε διάφορες όμορφες κατασκευές. Τα κορίτσια μάθαιναν να πλέκουν και να κεντάνε και έκαναν μαθαίνοντας ωραιότατα κεντήματα θυμάμαι. Όλα αυτά τα ωραιότατα κεντήματα και τις κατασκευές των αγοριών, στο τέλος της χρονιάς, το πρωί της ημέρας των γυμναστικών επιδείξεων, τα εκθέταμε σε μια αίθουσα του σχολείου και περνούσαν όλοι οι χωριανοί και τα θαύμαζαν, ενώ εμείς καμαρώναμε από περηφάνια για την σχολική μας ''Έκθεση''.
Ίσως ήταν θέμα συγκυρίας, μα στα σχολεία εκείνα τα χρόνια εκτός από τα γράμματα, που μας μάθαιναν οι δάσκαλοι, μας έκαναν και ένα είδος Εθνικής διαπαιδαγώγησης. Θυμάμαι ακόμα με πόσο σεβασμό μας έμαθαν να αντικρίζουμε την σημαία και πόσο έντονα ζούσαμε τις εθνικές γιορτές της 28ης Οκτωβρίου και της 25ης Μαρτίου. Ίσως βέβαια σ αυτό να συντελούσε και το ότι, πολύ πρόσφατα η χώρα είχε βγει από τους πολέμους.
Καλλιεργήθηκε τότε στα σχολεία ένα κλίμα ξεσηκωμού θυμάμαι για να απελευθερωθούν οι σκλαβωμένες πατρίδες της Β. Ηπείρου, της Κύπρου και της Πόλης. Τα πατριωτικά τραγούδια, που αφορούσαν τις σκλαβωμένες πατρίδες, τα μαθαίναμε και τα τραγουδούσαμε με μεγάλη συγκίνηση στις εθνικές γιορτές.
Το 1955 έγινε ένας μεγάλος ξεσηκωμός της μαθητιώσας νεολαίας για τα επεισόδια, που έγιναν από τους Τούρκους στην Πόλη. Παιδιά των σχολείων, αλλά κυρίως των γυμνασίων, έφυγαν από τις τάξεις τους και συντάχθηκαν στα μεγάλα συλλαλητήρια, που έγιναν για τα γεγονότα. Δεν ξεχνώ επίσης τις λαμπαδηφορίες, που έγιναν εκείνα τα χρόνια, για τα γεγονότα της Πόλης, μα και για το Κυπριακό θέμα, που και τότε ήταν στο προσκήνιο.
Οι λαμπαδηφορίες ήταν ένας τρόπος ειρηνικής διαμαρτυρίας. Πρωτοστάτες και διοργανωτές ήταν συνήθως οι δάσκαλοι και κάποιοι μαθητές των μεγάλων τάξεων του Γυμνασίου.
Όλη η νεολαία του χωριού, μα και μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι άνθρωποι, συγκεντρώνονταν στο σχολείο τις νύχτες, φέρνοντας μαζί τους ένα δαυλό. Δηλαδή έφερναν ένα ξύλο, πάνω στο οποίο ήταν κατάλληλα προσαρμοσμένο ένα μεταλλικό κουτάκι, από κονσέρβα ντομάτας συνήθως, μέσα στο οποίο είχαν βάλει κομμάτια παλιού υφάσματος, εμποτισμένα με πετρέλαιο, τα οποία με ένα σπίρτο έπαιρναν φωτιά και καίγανε για αρκετή ώρα. Και έτσι με τους δαυλούς αναμμένους και σηκωμένους ψηλά, βγαίναμε πορεία στους δρόμους του χωριού, τραγουδώντας ταυτόχρονα πατριωτικά τραγούδια. Τέτοιες λαμπαδηφορίες έγιναν τα χρόνια εκείνα πολλές στο χωριό μας.
Ένα άλλο, που έχει αποτυπωθεί στην μνήμη μου από την εποχή εκείνη, είναι τα συσσίτια, που οργανώθηκαν για τα παιδιά των σχολείων των φτωχών περιοχών της χώρας. Κάθε πρωί λοιπόν, πριν αρχίσουν τα μαθήματα, μοιράζονταν συσσίτιο στα παιδιά. Βρασμένο γάλα, που γίνονταν από σκόνη, ψωμί και ένα κομμάτι κίτρινης γραβιέρας, που πεινασμένοι, όπως ήμασταν τα καταβροχθίζαμε στο λεπτό. 
Θυμάμαι ένα πρωινό, που περιμέναμε να μοιραστεί το συσσίτιο, κρατώντας όλοι στα χέρια τα καρτούδια μας. Πάνω στο παιχνίδι, ο μακαρίτης τώρα πιά, Χρήστος ο Γιαννακούδης, κάνοντας το αυτοκίνητο, που έτρεχε με την όπισθεν και λέγοντας τραγουδιστά,  ‘’παπαγάλε-παπαγάλε’’, ξαφνικά έπεσε με τον πισινό του μέσα στο καζάνι με το γάλα, που μόλις είχε βγει από την φωτιά. Κατακάηκε ο φουκαράς κι έτρεχαν οι δάσκαλοι να δουν τι θα κάνουν μαζί του. Το ωραίο είναι, ότι το γάλα μοιράστηκε και καταναλώθηκε κι όταν μάλιστα κάποιος φώναξε, πως υπήρχε και περίσσευμα, εγώ έτρεξα από τους πρώτους να ξαναγεμίσω το καρτούδι μου. Με σταμάτησε όμως ο φίλος μου ο Τάκης ο Παπουτσής και μου είπε:
-Καλά δεν σι κόβ. Έπλυνι η Χρήστους τουν κώλου τ μέσα κι θες να πάρς κι πιρίσιυμα:
Τότε κατάλαβα την γκάφα, που είχα κάνει και σιχάθηκα.

Από τις ΄΄ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ΄΄ του Θανάση Στεφ. Παπαοικονόμου.

 

Σόμπορο

Σόμπορο
Βλ Χρονια πολλα στον Λαζαρο , Βαίο στην Βαία( Βαγια ) στην Δαφνη να ειναι γεροι .Καλη Ανασταση σε όλον τον κοσμο και στην Ελλαδα μας την ταλαιπωρη Σόμπορο (28.03.18, 22:20)(22:03) 1
Βλ αντε βρε αφηστε τους καναπεδες σας Σόμπορο (18.03.18, 23:49)(18:12) 1
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες καλό Χειμωνα να εχουμε ,ηπιο χωρις πολλες σκοτουρες Σόμπορο (14.11.17, 11:49)(18:12) 0
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες στο μεσον τουφθινοπωρου και βαλτωσαμε ,με το καλο ναρθει ο Χειμωνας τα πηρατε τα ξυλα σας φετος μου μοιαζει βαρυς θα ειναι . . τα λεμε του χρονου καλο υπνο Σόμπορο (10.10.17, 12:54)(18:12) 0
Βλ Λιγοτερη κινηση στο σομπορο η πολλη ειναι καταρα Σόμπορο (24.08.17, 13:01)(18:12) 0
Βλ σε σας πετυχατε να εχετε μια θεση στην ανωτατη εκπαιδευση συγχαρητηρια και κάντε το σταυρο σας να αλλαξει η οικονομική κατασταση στην πατριδα μας ωσπου να γίνετε ακαδημαίκοι πολιτες και για τους αλλους που δεν τα καταφεραν η ζωή δεν χαθηκε υπαρχουν και αλλες ευκαιριες γεροι να ειστε σιγουρα και για σας κατι περιμενει Σόμπορο (24.08.17, 12:58)(18:12) 0
Βλ Με το νερο καλέ τι γινεται τα φαγαμε τα 2,5 χρονια και το θεμα αλυτο Από λογια ..... Σόμπορο (02.05.17, 11:20)(18:12) 4
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες καλό μηνα και από δω καλο καλοκαιρι Σόμπορο (02.05.17, 11:16)(18:12) 2
Βλ Καλημέρα Αδαμ ,μα τι κινηση ειναι αυτή .Γιατι δεν καλημεριζόμζστε εστω και ετσι μιας και βαριομαστε να πουμε καλημερα όταν ανταμωνουμε Σόμπορο (29.01.17, 07:51)(07:01) 8
Βλ λαθος στην παραδοση Σόμπορο (25.12.16, 18:42)(18:12) 14
Βλ Βρε παιδιά η δωρεα του παραδωσιακων μουσικων οργανων του Χρισ Χάλαρη στο Αδάμ τι γίνεται? την κλεισαμε στο σχολειο και εκει βαλτωνει Σόμπορο (25.12.16, 13:06)(13:12) 13
Βλ Εσεις που γραφατε που χαθηκατε ,η σελιδα νομιζω ότι πατωνει και αυτο ειναι κακο μια σελιδα που θα ζηλευαν μεγαλες πολεις Σόμπορο (25.12.16, 12:30)(12:12) 12
Βλ Χρονια πολλά Αδάμ όπου και αν βρισκεσαι στην πατριδα ή στα περατα του κόσμου και καλή χρονια να εχουμε με υγεία και ειρήνη Σόμπορο (25.12.16, 12:28)(12:12) 11
Βλ Αντε εμεις γενικως πεινάμε μα εσεις εκτος Ελλάδος δεν πεινάτε και δεν μπαίνετε να μας πειτε πως τα περνάτε Σόμπορο (20.09.16, 16:26)(18:12) 12
Βλ πάει και αυτή η σελιδα την επιασε και αυτή η οικονομικη κρίση Ντροπη μας Σόμπορο (20.09.16, 16:22)(18:12) 7
Βλ αντε βρε κουνηθειτε ,ετσι θα πάρουμε την Πόλη? Σόμπορο (26.07.16, 22:07)(22:07) 11
Βλ απο τοτε που το κανατε μοντέρνο adamiotes θαρρεις και κάτσατε πάνω τετοια καντεμιά Σόμπορο (26.07.16, 22:04)(22:07) 10
Βλ το βιβλιο θαναση πολυ καλό , οι αναμνησεις μας ζωντανευουν Σόμπορο (18.06.16, 10:54)(18:12) 8
thanasispap Βασίλη εντάξει,τα βρήκα.'Εφτεγε το ipad.. Σόμπορο (26.05.16, 02:06)(02:05) 11
bozatzidis Αφού φανεί το βιβλίο σε πλήρη οθόνη, όποιος θέλει να το κάνει ακόμη μεγαλύτερη, πατάει το εικονίδιο για ζουμ που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στα βελάκια. Είναι ο μεγεθυντικός φακός με το + Σόμπορο (25.05.16, 21:09)(21:05) 11
You are not allowed to use shoutbox.