ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΗΧΟΣ

 

 

Τα παιδικά μας χρόνια!

Με αφορμή ένα άρθρο που διάβασα στο ίντερνετ θέλω να αναφερθώ στη γενιά που μεγάλωσε τις δεκαετίες ’60, ’70 και στις αρχές του ’80 σύμφωνα με όλα αυτά που έζησα και άκουσα από μεγαλύτερους. Περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας για πολλά πράγματα. Έπρεπε να περιμένουμε πότε θα μας δώσουν χαρτζιλίκι να πάμε να αγοράσουμε παίχτες (χαρτάκια σε γκοφρέτες ή σε φακελάκια) και το καλοκαίρι το παγωτό της ημέρας (οι παλιότεροι του ’60 δεν περίμεναν καν), να περιμένουμε πότε θα μας πληρώσουν την ετήσια σοδειά από το καπνό να πάμε να μας ψωνίσει η μάνα μας ρούχα (για τους παλιότερους δεν ισχύει επίσης), να περιμένουμε το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Παντελεήμονα (26-27 Ιουλίου) για να ξεκουραστούμε δύο μέρες στους τρεισήμισι μήνες που διαρκούσε το «μαρτυρικό» μάζεμα του καπνού, επίσης να περιμένουμε να ευνοήσουν οι συνθήκες στο μάζεμα του καπνού για να πάμε μία ή δύο φορές στη θάλασσα, να περιμένουμε να πάει απόγευμα για να ανοίξει η τηλεόραση των δύο καναλιών για να δούμε το παιδικό πρόγραμμα της μέρας, να περιμένουμε το Σάββατο το βράδυ για να κάνουμε μπάνιο και να δούμε όλοι μαζί την ελληνική ταινία (η οποία αν είχε φιλιά και κανένα γυμνό πεταγόταν ο μπαμπάς ή η μάνα μας λέγοντας «κουκλώσ’…δεν κάν’(ι) να χτάϊζς»-κουκουλώσου δεν κάνει να κοιτάς) και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Γενικά αναμονή, αφού πάντα για να πάρεις έπρεπε να δώσεις. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν πολλές φορές με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα κυρίως αγροτικά χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 4 και 5 ωρών, τέσσερα με πέντε άτομα σε ένα Ντάτσουν ή Τουότα και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Θυμάμαι τέσσερα με πέντε αγροτικά (αφού είχαν συνεννοηθεί προ ημερών, ή τύχαινε και ξαφνικά, οι πατεράδες μας) να ξεκινάμε όλοι μαζί για μπάνιο στο Σταυρό ή για καμιά εκδρομή το χειμώνα που δεν είχε δουλειές, με γέλια, τραγούδια και μια τρελή ευτυχία για όλους εμάς τα πιτσιρίκια. Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για εμάς, τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά και φρένα, αφού τα χαλούσαμε στην πρώτη βδομάδα και καταφεύγαμε στη λύση της αθάνατης «κόντρας», καβαλάγαμε το αυτοκίνητο, το τρακτέρ και μετά τα μηχανάκια χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες και οι τραμπάλες εμφανίστηκαν στη δεκαετία του ’80 στο σχολείο μας και ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες, ενώ ως τότε κούνια κάναμε κυρίως στον Αϊ ‘Πόστολο στα Δουμπιά την πρωτομαγιά, όταν την έφτιαχνε με το χοντρό σκοινί ο πατέρας μας σε ένα από τα αμέτρητα πλατάνια.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια και εναλλάσσονταν ανά εποχή και κατά περιόδους. Περνούσαμε ατελείωτες ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια πατίνια, για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίρναμε κόντρα πλακέ από τα σκουπίδια που είχαν τα δύο ξυλουργεία του χωριού και ανεβαίναμε στα πεύκα για να κάνουμε σκι στην απότομη πλαγιά πάνω στις πευκοβελόνες που γλιστρούσαν δαιμονισμένα, με αμέτρητες βουτιές στο λάκκο και τρακαρίσματα πάνω στα δέντρα. Μετά φτιάχναμε τα φυσοκάλαμα ευτυχώς με βελάκια χάρτινα αλλά σκληρά πολλές φορές, με αποτέλεσμα αρκετές πληγές μετά τον πόλεμο που ξεσπούσε, αφού χωριζόμασταν σε ομάδες. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» (εμείς το ξέραμε τσαντολίνο-μαντολίνο) και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το μεσημέρι αμέσως μετά το σχολείο, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες, κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλον και μάθαμε να το ξεπερνάμε αφού την επόμενη μέρα ήμασταν πάλι όλοι μαζί έτοιμοι για καινούργια παιχνίδια και νέες περιπέτειες .

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια αναψυκτικά, παγωτά ή γκοφρέτες, πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση και πίναμε από τα ρυάκια με τρεχούμενο νερό στον κλαπουρτζή (δεξαμενή) ή στο ρέμα της Αγίας Παρασκευής και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι ή όταν ήταν γενικό το κακό σε όλο το σχολείο, επισκεπτόμασταν αμέσως τον κουρέα για κούρεμα με την ψιλή.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet.. Είχαμε όμως τα κόμικς (την περιπέτεια με τον Κάπτεν Μάρκ, το Θλιμμένο Μπούφο και τον Μίστερ Μπλούφ, το Μπλεκ, το Αγόρι) που τα ξεφυλλίζαμε με λαχτάρα δεκάδες φορές και κάναμε και ανταλλαγές μεταξύ μας για όσα τεύχη δεν είχαμε διαβάσει.

Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Τις περισσότερες φορές δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε μπάλα, κυνηγητό, κρυφτό, τσιλίκ(ι), τζαμιά, μήλα, μπίσκου κάλα (ναι, ναι μην απορείτε οι παλιότεροι, το παίξαμε και στη δεκαετία του ’80) ή να πάρουμε το δρόμο για το βουνό μας για εξερευνήσεις και περιπέτειες (φτιάχναμε σπηλιές στα πεύκα για να πάμε να καθίσουμε με το πρώτο χιόνι, κυνηγούσαμε σαύρες, φίδια, χελώνες και καβούρια στο ρέμα της Αγίας Παρασκευής). Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε αμέτρητες μπάλες ποδοσφαίρου και άλλες τόσες τις χαλάσαμε παίζοντας ακόμα και στα τσιμεντένια σοκάκια του χωριού με εστία δύο πέτρες. Κυνηγούσαμε πουλιά με τις σφεντόνες αρχικά (τσιταλιές) και αργότερα με τα αεροβόλα, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Πηγαίναμε για μελίσσια όπου υπήρχαν γαϊδουράγκαθα και αφού τα πιάναμε τρώγαμε το μέλι τους ξεκοιλιάζοντας τα με επιδεξιότητα. Αν μας τσιμπούσε και κανένα τότε βάζαμε στην πληγή λίγο λάσπη από κοκκινόχωμα κι όλα καλά.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Οι δάσκαλοι μας έριχναν και καμιά σφαλιάρα όταν ήμασταν άτακτοι ή όταν δεν πηγαίναμε διαβασμένοι, αλλά εκείνο που τρέμαμε ήταν η βίτσα. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Δεν κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια, αλλά βοηθούσαμε την οικογένεια συμμετέχοντας ανάλογα με την ηλικία μας στις αγροτικές εργασίες και μπορεί το παιχνίδι τα καλοκαίρια να ήταν λιγότερο σε ποσότητα, όχι όμως σε ποιότητα. Πάλι βρίσκαμε τον χρόνο να παίξουμε. Θυμάμαι ατέλειωτες καλοκαιρινές νύχτες με είκοσι, τριάντα παιδιά κάθε ηλικίας να «αλωνίζουμε» όλο το χωριό παίζοντας κρυφτοκυνηγητό, την θρυλική «τσιπουρία». Και προς το τέλος του Αυγούστου να φτιάχνουμε φαναρούδια με μικρά καρπούζια, σπάγγο και ένα κερί για να γυρίσουμε το βράδυ όλο το χωριό.

Είχαμε ευτυχία, ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Τελικά νομίζω ότι είχαμε την τύχη να μεγαλώσουμε σαν παιδιά…..{flike}

 

Παπαοικονόμου Νεστ. Σάκης

 

 

Σόμπορο

Σόμπορο
Βλ ηταν και ο Θανασης ο οδοντιατρος που γραφαμε μαζι αλλος αδαμιωτης δεν κανει την τιμη στην σελιδα Βαριεστε καθιστε στους καναπεδες σας και αναπαυθειτε Σόμπορο (25.05.18, 11:43)(11:05) 1
Βλ χρονια πολλα στον Κωστα στην Κωνσταντινα στην Κωστουλα στην Ελενη και σε όσους γιορταζουν σημερα στο Αδαμ και σε όλα τα μηκη και τα πλατη της γης χρονια σας πολλα και ευτυχισμενα Σόμπορο (21.05.18, 20:59)(18:12) 0
Βλ Τι γινεται με το νερο του χωριο ποτε λοιπον θα εχουμε την ευκαιρια να ανοιξουμε τις βρυσες μας και να πιουμε το καινουργιο καθαρο νερο του Αδαμ? Σόμπορο (13.05.18, 20:19)(18:12) 0
Βλ χρονια πολλα σε όλες τις μαννες του κοσμου Σόμπορο (13.05.18, 20:11)(18:12) 0
Βλ Χρονια πολλα στον Λαζαρο , Βαίο στην Βαία( Βαγια ) στην Δαφνη να ειναι γεροι .Καλη Ανασταση σε όλον τον κοσμο και στην Ελλαδα μας την ταλαιπωρη Σόμπορο (28.03.18, 22:20)(22:03) 2
Βλ αντε βρε αφηστε τους καναπεδες σας Σόμπορο (18.03.18, 23:49)(18:12) 1
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες καλό Χειμωνα να εχουμε ,ηπιο χωρις πολλες σκοτουρες Σόμπορο (14.11.17, 11:49)(18:12) 0
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες στο μεσον τουφθινοπωρου και βαλτωσαμε ,με το καλο ναρθει ο Χειμωνας τα πηρατε τα ξυλα σας φετος μου μοιαζει βαρυς θα ειναι . . τα λεμε του χρονου καλο υπνο Σόμπορο (10.10.17, 12:54)(18:12) 0
Βλ Λιγοτερη κινηση στο σομπορο η πολλη ειναι καταρα Σόμπορο (24.08.17, 13:01)(18:12) 0
Βλ σε σας πετυχατε να εχετε μια θεση στην ανωτατη εκπαιδευση συγχαρητηρια και κάντε το σταυρο σας να αλλαξει η οικονομική κατασταση στην πατριδα μας ωσπου να γίνετε ακαδημαίκοι πολιτες και για τους αλλους που δεν τα καταφεραν η ζωή δεν χαθηκε υπαρχουν και αλλες ευκαιριες γεροι να ειστε σιγουρα και για σας κατι περιμενει Σόμπορο (24.08.17, 12:58)(18:12) 0
Βλ Με το νερο καλέ τι γινεται τα φαγαμε τα 2,5 χρονια και το θεμα αλυτο Από λογια ..... Σόμπορο (02.05.17, 11:20)(18:12) 4
Βλ Γειά σας Αδαμιωτες καλό μηνα και από δω καλο καλοκαιρι Σόμπορο (02.05.17, 11:16)(18:12) 2
Βλ Καλημέρα Αδαμ ,μα τι κινηση ειναι αυτή .Γιατι δεν καλημεριζόμζστε εστω και ετσι μιας και βαριομαστε να πουμε καλημερα όταν ανταμωνουμε Σόμπορο (29.01.17, 07:51)(07:01) 8
Βλ λαθος στην παραδοση Σόμπορο (25.12.16, 18:42)(18:12) 14
Βλ Βρε παιδιά η δωρεα του παραδωσιακων μουσικων οργανων του Χρισ Χάλαρη στο Αδάμ τι γίνεται? την κλεισαμε στο σχολειο και εκει βαλτωνει Σόμπορο (25.12.16, 13:06)(13:12) 13
Βλ Εσεις που γραφατε που χαθηκατε ,η σελιδα νομιζω ότι πατωνει και αυτο ειναι κακο μια σελιδα που θα ζηλευαν μεγαλες πολεις Σόμπορο (25.12.16, 12:30)(12:12) 12
Βλ Χρονια πολλά Αδάμ όπου και αν βρισκεσαι στην πατριδα ή στα περατα του κόσμου και καλή χρονια να εχουμε με υγεία και ειρήνη Σόμπορο (25.12.16, 12:28)(12:12) 11
Βλ Αντε εμεις γενικως πεινάμε μα εσεις εκτος Ελλάδος δεν πεινάτε και δεν μπαίνετε να μας πειτε πως τα περνάτε Σόμπορο (20.09.16, 16:26)(18:12) 12
Βλ πάει και αυτή η σελιδα την επιασε και αυτή η οικονομικη κρίση Ντροπη μας Σόμπορο (20.09.16, 16:22)(18:12) 7
Βλ αντε βρε κουνηθειτε ,ετσι θα πάρουμε την Πόλη? Σόμπορο (26.07.16, 22:07)(22:07) 11
You are not allowed to use shoutbox.